Ευάγγελου Κρουσταλάκη

Ο πρώην Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευάγγελος Κρουσταλάκης,   ένας άξιος δικαστής που τίμησε το λειτούργημά του και έμεινε πιστός στον όρκο του σε κρίσιμες για τη χώρα και τη Δικαιοσύνη στιγμές, κατά το χαιρετισμό που απηύθυνε – υπό την ιδιότητά του ως Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου – στη συνεδρίαση της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος, που έλαβε χώρα στο Ηράκλειο στις 2 Νοεμβρίου 2002, οριοθέτησε το ρόλο του Δικηγόρου ως συλλειτουργού στην απονομή της Δικαιοσύνης και αναφέρθηκε στην υψηλή αποστολή του θεσμικού του ρόλου, σημειώνοντας τα ακόλουθα:

«Σε μια  δημοκρατική  κοινωνία ο  Δικηγόρος έχει να  επιτελέσει το ύψιστο λειτούργημα. Λειτούργημα που συνδέεται με την ανακάλυψη της αλήθειας και με την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου. Και έχει να υλοποιήσει ένα έργο που στοχεύει στην υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών. Μπροστά στην πραγματικότητα της πολύπλοκης νομοθεσίας, η ισότητα των ανύποπτων πολιτών θα ήταν κενό γράμμα αν δεν υπήρχε η βοήθεια του νομικού συμπαραστάτη, του Δικηγόρου, ο οποίος επιτυγχάνει να εξισώσει τους εκ των πραγμάτων άνισους μεταξύ τους πολίτες, που είναι ακόμη πιο άνισοι και αισθάνονται ανίσχυροι έναντι της ποικιλόμορφης εξουσίας.

Μεγάλος ο ρόλος των Δικηγόρων στο χώρο της Δικαιοσύνης. Υψηλή η αποστολή των Δικηγορικών συλλόγων στη σύγχρονη κοινωνία. Αντίστοιχες και οι μεγάλες ευθύνες σας. Είσαστε οι φυσικοί υπερασπιστές της δικαστικής ανεξαρτησίας και οι κυματοθραύστες απέναντι στα κύματα αμφισβήτησης του κύρους της Δικαιοσύνης. Η Δικαιοσύνη δεν είναι υπόθεση μόνο των δικαστικών λειτουργών (των Δικαστών και των Εισαγγελέων). Είναι και δική σας ευθύνη και μέριμνα. Είμαστε μαζί αναγκαίοι συμμέτοχοι στην ικανοποίηση του αιτήματος ορθής απονομής της Δικαιοσύνης. Δεν μπορεί παρά να είμαστε και αναγκαίοι ομόδικοι στην αξίωση για δίκαιες δίκες. Δεν έχει κανένας μας το δικαίωμα να μονοπωλεί την αγάπη για τη Δικαιοσύνη.

Ο Ελληνικός λαός στο όνομα του οποίου απονέμεται η Δικαιοσύνη, μας την έχει εμπιστευθεί και απαιτεί να μη γίνεται μάρτυρας «σκηνών ζηλοτυπίας», οι οποίες μπορεί κάποτε να σημαίνουν υπερβολική αγάπη προς την κοινή μας «αγαπημένη» τη Δικαιοσύνη, δεν παύουν όμως να είναι πάντοτε εκδηλώσεις παθολογικές .

Ο  συνήγορος  του  Λουδοβίκου 16ου, πρόεδρος του σώματος των Δικηγόρων του Παρισιού, που ορίστηκε από αυτούς να τον υπερασπισθεί στη Συνέλευση του λαού, άρχισε την αγόρευση του ενώπιον της – εχθρικά προκατειλημμένης – για τον κατηγορούμενο Συνέλευσης με τη φράση: «υποβάλλω στη Συνέλευση την αλήθεια και το κεφάλι μου. Μπορείτε να διαθέσετε το κεφάλι μου, αφού όμως ακούσετε την αλήθεια». Πρόκειται για μια υπέροχη εικόνα της αποστολής του Δικηγόρου. Επικαλείται και προσάγει την αλήθεια και γι’ αυτή θυσιάζει και το κεφάλι του. Ό,τι πολυτιμότερο δηλαδή διαθέτει σ΄ αυτή τη ζωή.

Με τέτοιο πάθος και με τέτοιο πνεύμα αυτοθυσίας ας πορευτούμε στον κοινό δρόμο της Δικαιοσύνης. Μπορεί να είναι – και είναι αναμφίβολα – ανηφορικός και δυσβάστακτος. Μπορεί κάποτε να μας εκτρέπει από την ευθεία είτε εμάς, είτε εσάς. Μπορεί μερικές φορές να μας ποτίζει με πικρίες ή απογοητεύσεις. Όλα αυτά είναι ανθρώπινα και αναμενόμενα. Κατά πως έλεγε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος: «η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν είναι θεία, γι’ αυτό δικαιούται να σφάλλει». Εκείνο που κανένας μας δεν δικαιούται να κάνει είναι να εγκαταλείψει τον αγώνα για την αλήθεια και τη Δικαιοσύνη.».

Ο δικηγόρος

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 19.04.2016

Σε μια δημοκρατική κοινωνία ο δικηγόρος επιτελεί ύψιστο λειτούργημα, το οποίο συνδέεται με την ανακάλυψη της αλήθειας και με την ορθή εφαρμογή των κανόνων δικαίου.

Συλλειτουργός της Δικαιοσύνης, υπερασπιστής του δικαίου, των ατομικών ελευθεριών και κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών, ασκεί ένα λειτούργημα συνείδησης. Και τούτο, διότι μέσα στην κοινωνία δεν υπάρχει αδύναμη και χωρίς προστασία ύπαρξη που να μην καλεί σε βοήθεια έναν δικηγόρο. Κι αντίστοιχα, ένας δικηγόρος που να μην είναι έτοιμος πάντοτε να αναλάβει με όλη του την καρδιά την υπεράσπιση του προσβαλλομένου.

Είναι όμως και ελεύθερος επαγγελματίας και ο βιοπορισμός αποτελεί μια βασική προτεραιότητα, κινούμενος στο πλαίσιο της ηθικής τάξης και δεοντολογίας κατά την υπεράσπιση του δικαίου του εντολέως του. Δυστυχώς, προς τα έξω υπάρχει μια λανθασμένη εικόνα και δύσκολα ο πολίτης μπορεί να εκτιμήσει το μέγεθος, το επίπονο της πνευματικής εργασίας που καταβάλλεται από τον νομικό συμπαραστάτη, προκειμένου να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα στην ανοιγείσα δίκη.

Βλέπει μόνο το αποτέλεσμα. Κι αν είναι ευνοϊκό γι’ αυτόν, συγχαίρει και αποθεώνει, αλλιώς φταίει ο δικηγόρος γιατί δεν πρόσεξε την υπόθεση ή «τα βρήκε με τον αντίδικο». Η προληπτική δικηγορία, που σε διασφαλίζει, είναι άγνωστη στο ευρύ κοινό, το οποίο ενημερώνεται και διαμορφώνει άποψη μέσω των ηλεκτρονικών μέσων για το ποιος είναι καλός δικηγόρος.

Ο ανταγωνισμός, λόγω υπερπληθυσμού, μεγάλος, και κάποτε εκτρέπεται των ορίων της ευγενούς άμιλλας. Οπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, λόγω της κρίσης, η οποία έχει διαπεράσει σχεδόν το σύνολο του δικηγορικού σώματος, το οποίο με περισσή αξιοπρέπεια υφίσταται τις συνέπειες μιας πολύμηνης αποχής.

Με παντοειδείς στερήσεις που μόνο αυτοί γνωρίζουν, αφού αν γίνει δεκτό το νέο ασφαλιστικό από την πλειοψηφία της Βουλής θα επιφέρει ένα οριστικό τέλος σε κάθε επαγγελματική προσδοκία, σε κάθε ελπίδα ανάκαμψης.

Είναι όμως πολύ αβανταδόρικη για την κυβέρνηση η εμμονή της στην υλοποίηση των εξαγγελθέντων μέτρων, αφού θα μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν ενέδωσε στις θεωρούμενες προνομιούχες τάξεις των επιστημόνων. Τις κάποτε ή ουδέποτε προνομιούχες, αφού η διαστρωμάτωση είναι ανάλογη άλλων επαγγελματικών τάξεων. Με τα ίδια περίπου πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα.

Αλλά και μια ουσιαστικότατη διαφορά που έγκειται στο ότι ο δικηγόρος είναι αυτός που αγωνίζεται για την προστασία του πολίτη από κάθε κρατική αυθαιρεσία, είτε δικαστική είτε άλλου είδους. Χωρίς αυτόν, θα είχε ατονήσει η λειτουργία του κράτους δικαίου και κατ’ επέκταση της δημοκρατίας.

Και  ποια είναι η συμπεριφορά της  Πολιτείας  έναντι των επιστημόνων, έναντι των δικηγόρων:

Οταν στριμώχνεται, επικαλείται τη φοροδιαφυγή, την οποία η ίδια, για λόγους πελατειακούς, αποφεύγει να ελέγξει με τον ασφαλέστατο τρόπο: τα τεκμήρια και τη διασταύρωσή τους, τις παραστάσεις στα δικαστήρια και σε κάθε διαδικαστική πράξη, το μαύρο χρήμα.

Σωρεία λοιπόν ανέργων επιστημόνων, διακεκριμένων, με θαυμάσιες σπουδές, προσπαθούν να επιβιώσουν. Μετά τόσα χρόνια σπουδών, βλέπουν τους κόπους τους να πηγαίνουν χαμένοι. Τόσα όνειρα και τόσες φιλοδοξίες, για να λάβουν το αντίδωρο του μόχθου τους. Αυτοί και οι γονείς τους. Να τους καμαρώσουν στα δικαστήρια, να τους δουν να προκόβουν, να δημιουργούν οικογένειες, να υπερηφανεύονται. Να μπορούν οι ίδιοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και στις ευάλωτες κοινωνικά ομάδες. Αλίμονο όμως. Διαψεύσθηκαν οι προσδοκίες τους. Πώς να το πιστέψουν. Με ισοπεδωτικές πολιτικές και πρακτικές, με λαϊκισμό και φανφαρονισμό, απαξιώνουν επιστήμονες και μαζί το μέλλον της χώρας.

Ισως γι’ αυτούς και όσα έρχονται να είναι καλύτερα οι δικηγόροι να περιορισθούν στενά στα επαγγελματικά τους καθήκοντα για την επιβίωσή τους και να λησμονήσουν τον λειτουργηματικό τους χαρακτήρα. «Ομως, ο νομικός δεν μπορεί να είναι μόνο μύστης του δικαίου. Είναι μοιραίως και στρατιώτης αυτού. Το δίκαιο μάλιστα της Πολιτείας χάνει την αξία του εάν ο νομικός δεν το εγκολπωθεί με τη διάθεση να αγωνίζεται υπέρ αυτού» (Αλέξ. Σβώλος).

*O κ. Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος ΔΣΑ.

http://www.kathimerini.gr/857292/opinion/epikairothta/politikh/o-dikhgoros

Η Ακρόπολη δε θα γίνει σκηνικό του οίκου Gucci

Καθώς κανένας δεν πείστηκε ότι ο χαρακτήρας της επίδειξης δεν είναι διαφημιστικός και εμπορικός

Ο οίκος μόδας Gucci θα κάνει πασαρέλα στην Ακρόπολη;

To πάθος του καλλιτεχνικού διευθυντή της Γκούτσι Αλέσαντρο Μισέλ για τα αρχαία, το οποίο επικαλέστηκαν ουκ

ολίγες φορές οι εκπρόσωποι της Γκούτσι που παρουσίασαν την πρότασή τους στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και η επιθυμία του να κάνει την κολεξιόν του 2018 στην Ακρόπολη, δεν ήταν αρκετά για να πείσουν το ΚΑΣ, να γνωμοδοτήσει θετικά.

«Ο ιδιαίτερος πολιτιστικός χαρακτήρας των μνημείων της Ακρόπολης δεν συνάδει με τη συγκεκριμένη εκδήλωση, καθώς πρόκειται για μοναδικά μνημεία και σύμβολα παγκόσμιας κληρονομιάς, μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco», είναι η αιτιολόγηση των μελών του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου που μετά από πολύωρη συνεδρίαση απέρριψαν ομόφωνα το αίτημα.

Το υπόμνημα της εταιρείας που είχε διαβαστεί λίγες ώρες νωρίτερα από τους εκπροσώπους της εταιρείας, την αντιπρόεδρο της Γκούτσι Αντονέλα Τσέντρα  και τον διευθυντή παγκόσμιας επικοινωνίας Αλέσιο Βανέτι, και τους Έλληνες δικηγόρους τους, παρουσίαζε αναλυτικά τα επιχειρήματά τους, αλλά και προέτασσε το καλλιτεχνικό όραμα του οίκου έναντι του εμπορικού.

Η γνωμοδότηση φάνηκε σχεδόν εξαρχής ότι θα είναι αρνητική, παρόλο που τα μέλη του ΚΑΣ εξέτασαν λεπτομερώς το αίτημα.

Με παράδειγμα τη φωτογράφιση της Νέλλης στην Ακρόπολη το 1928, τη φωτογράφιση του οίκου Ντιορ το 1951 και την παραχώρηση του ιερού Βράχου για τη φωτογράφιση της Τζένιφερ Λόπεζ το 1998, αλλά και την επίδειξη του οίκου στο Αβαείο του Ουεστμίνστερ στο Λονδίνο το 2016, ο ιταλικός οίκος ζήτησε την άδεια για την πραγματοποίηση της επίδειξης Gucci Cruise 2018 στο χώρο μεταξύ του Παρθενώνα και του Ερεχθείου. Ανάμεσα στα επιχειρήματα ήταν και η χρήση των εμβληματικών μνημείων της Ιταλίας από αντίστοιχα μεγάλους ιταλικούς οίκους όπως ο Φέντι στην Φοντάνα ντι τρέβι και ο Tod’s στο Κολοσσαίον.

Εκεί θα στηνόταν η πασαρέλα στην οποία θα βάδιζαν 100 μοντέλα, ενώ αυτή είναι η μεγάλη ετήσια επίδειξη του οίκου που γίνεται έξω από τα σύνορα της χώρας. Η επίδειξη διάρκειας 15 λεπτών θα γινόταν υπό τους ήχους χαμηλής μουσικής, ενώ για τους 300 καλεσμένους από όλο τον κόσμο είχαν προβλεφθεί ειδικά καθίσματα. Στο χώρο θα είχαν στηθεί και δυο μεγάλες ελαφρές κατασκευές-τέντες προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της παραγωγής φωτιστικά και ηχητικά συγκροτήματα. Οι φωτορεπόρτερς που θα κάλυπταν φωτογραφικά την επίδειξη είχε προβλεφθεί να περιοριστούν σε προσδιορισμένη περιοχή. Από τους καλεσμένους το 10% θα ήταν Έλληνες καλλιτέχνες και επίσημοι, το 80% Ευρωπαίοι και Αμερικανοί εκδότες διεθνών περιοδικών μόδας και δημοσιογράφοι, ενώ το υπόλοιπο 10% αφορούσε αστέρες του Χόλυγουντ.

Σε ένδειξη σεβασμού και ευγνωμοσύνης όπως υποστήριξαν οι εκπρόσωποι του οίκου, η αποδοχή του αιτήματος θα σήμαινε και μια χορηγία για τα αναστηλωτικά έργα της Ακρόπολης ή σε οργανισμό που θα υπεδείκνυε η Υπηρεσία, ύψους 2.000.000 ευρώ. Παράλληλα τονίστηκε ιδιαίτερα το τεράστιο όφελος που θα προέκυπτε για τη χώρα από τη διαφημιστική καμπάνια, η οποία θα την έφερνε στο επίκεντρο της παγκόσμιας προβολής για την οποία ο οίκος υπολόγισε ότι θα έφτανε το ποσό των 55.000.000 ευρώ. Η εκδήλωση, όπως ανέφερε το υπόμνημα, θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή για την αλλαγή κλίματος στα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα της χώρας, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο το κοινό αντιλαμβάνεται την πολιτιστική μας κληρονομιά.

«Μπορεί η χώρα μας να βρίσκεται σε μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να δίνουμε με αυτό τον τρόπο το σύμβολο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς για μια επίδειξη μόδας» είπε η γ.γ.  του ΥΠΠΟΑ, Μαρία Ανδρεαδάκη – Βλαζάκη και πρόσθεσε ότι «η Ακρόπολη είναι όχι απλώς ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά ένα σύμβολο για όλη την ανθρωπότητα, που δεν μπορεί να μπαίνει σε εμπορικές συναλλαγές. Ο Παρθενώνας είναι το logo της Unesco, γνωρίζετε όλοι την προσπάθεια και τον αγώνα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Είμαστε πάντα πρόθυμοι σε χορηγίες, τα μνημεία χρειάζονται συντήρηση και ανάδειξη».

Ο Μανόλης Κορρές στη συζήτηση που ακολούθησε υποστήριξε ότι το παράδειγμα της φωτογράφισης της Νέλλης στον Παρθενώνα δεν είχε εμπορικό χαρακτήρα, ενώ παράλληλα έθεσε και ένα φιλοσοφικό ζήτημα: «Ποιος θα ήθελε να ισχυριστεί ότι είναι ο πρώτος φορέας πολιτισμού ή επιστήμης στον κόσμο;», απαντώντας στην ουσία στο αν αξίζει στην πραγματικότητα να δοθεί το μνημείο σε όποιον το ζητά.

Η Ελένη Μπάνου, προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων (ΕΦΑ) Αθηνών, υποστήριξε ότι αν δοθεί το υπέρτατο αυτό μνημείο σε μια εταιρεία και εν συνεχεία σε άλλη θα «καταντήσει ένα σκηνικό, κάτι που δεν θα ήθελε κανείς να δει έτσι». Πιο αιχμηρή η Ευγενία Γατοπούλου, γενική διευθύντρια Αναστήλωσης, Μουσείων και Τεχνικών Έργων του ΥΠΠΟΑ, χαρακτήρισε την πρόταση «χυδαία», «εκτός λογικής και προσβλητική», που δεν θα έπρεπε καν να συζητηθεί.

Οι Ιταλοί εκπρόσωποι με μεγάλη ευγένεια υποστήριξαν την αξία του διαλόγου, γιαυτό και επέμειναν να παρουσιάσουν την πρότασή τους στο ΚΑΣ παρόλο που η ΕΦΑ του είχε ήδη μεταφέρει το άτοπο του αιτήματός τους. Καθώς ο Παρθενώνας είναι ανεκτίμητης αξίας, οι εκπρόσωποι ρωτήθηκαν αν εξ αιτίας του ενδιαφέροντος που δείχνουν θα προέβαιναν σε μια χορηγία χωρίς την επίδειξη, κάτι στο οποίο δεν ήταν προετοιμασμένοι να δώσουν καμία απάντηση. Οι εκπρόσωποι της Γκούτσι τόνισαν ότι η μόδα δεν είναι απλώς για αυτούς ένα είδος πολυτελείας αλλά και μια συνομιλία με την κοινωνία και την τέχνη, μια μορφή πολιτισμού.

Οι ίδιοι δεν φάνηκαν να ενδιαφέρονται για εναλλακτικές προτάσεις παρουσίασης της κολεξιόν σε άλλους χώρους, που είχαν συζητηθεί, όπως ο προαύλιος χώρος του Ηρωδείου, το άνδηρο του Πικιώνη στου Φιλοπάππου και το Ολυμπιείο. Αλλά και το ΚΑΣ δεν πείστηκε ότι πρόκειται για πολιτιστικό και όχι για γεγονός διαφημιστικό. 

«Η Ελλάδα, ακριβώς χάρη στον πολιτισμό της, αντιστέκεται δυναμικά», δηλώνει η υπουργός Πολιτισμού, Λυδία Κονιόρδου, σε συνέντευξή της που φιλοξενεί σήμερα η ιταλική εφημερίδα Il Manifesto. Η κ. Κονιόρδου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται στις προσπάθειες για την επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα, στην πρόσφατη αρνητική απόφαση του ΚΑΣ για το αίτημα διάθεσης της Ακρόπολης, αλλά και στην πρόσφατη απώλεια του Γιάννη Κουνέλλη.

Σε ερώτηση σχετικά με το αν η μάχη για την επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα συνεχίζει να αποτελεί προτεραιότητα για την κυβέρνηση η κυρία Κονιόρδου τονίζει: «Η επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα- ενός μνημείου μοναδικού στον κόσμο- δεν μπορεί, σίγουρα, να σταματήσει.Είναι κάτι που κάθε νέα γενιά και κυβέρνηση πρέπει να συνεχίσει να στηρίζει δυναμικά.Τώρα, πλέον, δεν πρόκειται μόνον για ελληνικό αίτημα, από την στιγμή που υπάρχουν είκοσι πέντε επιτροπές σε όλο τον κόσμο που δίνουν μάχη για αυτή την ορθή διεκδίκηση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το μνημείο αυτό είναι το έμβλημα των ιδρυτικών αξιών της Δημοκρατίας, του Διαλόγου και της Ελευθερίας».

Σε σχέση με τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν στην Ελλάδα οι καλλιτέχνες, λόγω της κρίσης, η υπουργός πολιτισμού δηλώνει στην Il Manifesto: «Πριν αναλάβω τα καθήκοντα αυτά, ανήκα και εγώ στην κοινότητα των καλλιτεχνών.Ζήσαμε όλοι τις μεγάλες δυσκολίες που έφερε η κρίση και αντιμετωπίσαμε πολύ βαθιά διλήμματα. Ιδίως για τους νέους δημιουργούς, οι συνέπειες ήταν πολύ βαριές. Αλλά ακριβώς από τους νέους, φθάνουν και μηνύματα ελπίδας. Διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν πολλά αντισώματα στην κοινωνία, και ότι η δημιουργικότητα είναι μια βαθιά ανάγκη του καθ΄ενός. H προτεραιότητά μου είναι να μοιράσω με δίκαιο τρόπο τους δημόσιους πόρους που διαθέτουμε. Κάτι που δεν συνέβη πάντα, στο παρελθόν. Προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε την περιουσία του υπουργείου Πολιτισμού, για να ευνοήσουμε τους νέους δημιουργούς, συνεχίζοντας απρόσκοπτα την αναστήλωση των μνημείων μας. Είμαστε πεπεισμένοι ότι η πολιτιστική κληρονομιά μας, η παιδεία και ο ποιοτικός τουρισμός, μαζί με τα παραδοσιακά μας προϊόντα, είναι τομείς που μπορούν να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας.Αποτελούν προτεραιότητες, μαζί με την βιώσιμη ανάπτυξη».

Αναφορικά με την απόφαση του ΚΑΣ, που δεν διέθεσε την Ακρόπολη για επίδειξη μόδας, η υπουργός στηρίζει απόλυτα το όλο σκεπτικό και εξηγεί στην ιταλική εφημερίδα ότι πρόκειται για μοναδικό μνημείο στον κόσμο:

«Δεν πρόκειται μόνον για εθνική υπερηφάνεια. Συμφωνώ πλήρως με την απόφαση, η οποία ελήφθη από το ΚΑΣ, διότι πρόκειται για το μνημείο σύμβολο της Δημοκρατίας. Είμαστε υποχρεωμένοι, κατά συνέπεια, να διατηρήσουμε ακέραια τη συμβολική του αξία.Σεβόμαστε τον οίκο, αλλά του προτάθηκαν ως εναλλακτική άλλα μνημεία που απέρριψε».

Σε ερώτηση της Manifesto πως σχολιάζει τη φράση του πρώην υπουργού της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι, Τζούλιο Τρεμόντι, ότι «με τον πολιτισμό δεν τρως», η Λυδία Κονιόρδου απάντησε: «Διαφωνώ ριζικά. Εδώ και σαράντα χρόνια γυρίζω την Ελλάδα και διαπιστώνω τις μεγάλες αλλαγές, στις τοπικές κοινωνίες, μετά την αναστήλωση των μνημείων, των θεάτρων. Θα ήταν αρκετό, ως παράδειγμα, εκείνο της Επιδαύρου. Αυξάνονται οι θέσεις εργασίας, ο τουρισμός και η οικονομική ανάπτυξη. Και εκτός αυτού, οι νέοι νιώθουν ότι παρελθόν και μέλλον είναι στενά συνδεδεμένα. Σε μια εποχή κοσμογονικών αλλαγών και ανακατατάξεων, μόνον ο πολιτισμός μπορεί να οδηγήσει στα αποτελέσματα αυτά».

Αναφερόμενη στο θάνατο του μεγάλου εικαστικού, Γιάννη Κουνέλλη, η υπουργός Πολιτισμού δήλωσε ότι: «Πρόκειται για καλλιτέχνη με έργα που φιλοξενούνται σε όλο τον κόσμο.Και το σύνολο του έργου του, όπως έλεγε και ο ίδιος, επηρεάσθηκε σημαντικά από την κληρονομιά του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού» και πρόσθεσε ότι: «Mε την έντονη δημιουργικότητά του, κατάφερε να ενώσει τις δυο χώρες μας».

“Ο κόσμος μετά από επτά χρόνια κρίσης έχει οπωσδήποτε κουραστεί.Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να πείτε στα γεράκια της λιτότητας;” ρωτά η Il Manifesto και η Λυδία Κονιόρδου απαντά:

«Θα ήθελα να τους πω ότι η Ελλάδα, ακριβώς χάρη στον πολιτισμό της, αντιστέκεται δυναμικά. Η κούραση υπάρχει και είναι αναμφίβολο, αλλά όποιος παράγει πολιτισμό συνεχίζει να μάχεται και εμείς θέλουμε να στηρίξουμε τους ανθρώπους αυτούς.Το κλείσιμο πολλών ιστορικών βιβλιοπωλείων και εκδοτικών οίκων μας προκαλεί πραγματικό πόνο, διότι είναι κάτι που κάνει την γλώσσα και την ύπαρξή μας πιο φτωχές. Ζητούμε να υιοθετηθεί η ενιαία τιμή για τα βιβλία (ο νόμος που προστατεύει τους μικρούς εκδότες, ο οποίος είναι σε ισχύ στην Γαλλία και στην Γερμανία σ.σ.), διότι είμαστε πεπεισμένοι ότι θα βοηθήσει πολύ τον τομέα αυτό, τα μικρά βιβλιοπωλεία και τους μικρούς εκδοτικούς οίκους. Δεν πρόκειται μόνον για θέμα χρημάτων, αλλά και να μπορέσουμε να εγγυηθούμε την ελεύθερη δημιουργικότητα, η οποία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θυσιαστεί στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.Πρέπει να πολεμήσουμε τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, τα οποία θα ήθελαν να επιβάλουν μια ισχυρότατη ισοπέδωση ιδεών και προσδοκιών.Η κυβέρνηση θέτει ως προτεραιότητα την πραγματική ισονομία, την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος, και τη μετάβαση σε μια νέα φάση στην οποία η Ευρώπη να μπορεί να αντιμετωπίσει διεθνείς προκλήσεις. Ο νεοφιλελευθερισμός που επικράτησε επέτρεψε την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, στον οποίο βασιζόταν η ευρωπαϊκή οικογένεια. Πρέπει να ξαναβρούμε μια ισορροπία. Πρόκειται για μακρά και δύσκολη πρόκληση και ξέρουμε ότι εξαιτίας λαθών του παρελθόντος, όλα αυτά δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν αμέσως. Αλλά πιστεύω ότι οι πολίτες, με την σωφροσύνη τους το καταλαβαίνουν».

(Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

με υγεία, με κέφι, με αισιοδοξία και με προσδοκίες για απονομή δικαιοσύνης

α! και η είδηση της ημέρας επί του ζητήματος των Αδειών : η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αρμοδιότητα δεν έχει (έτσι νομίζω πάντως και εγώ παρά τα αντιθέτως λεγόμενα)

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, στον κατάλογο των προεπιλεγέντων που θα ανακοινωθεί, δεν θα περιλαμβάνεται το MEGA CHANNEL, του οποίου η υποψηφιότητα θα απορριφθεί για τυπικούς λόγους καθώς δεν προσκόμισε τραπεζική ενημερότητα. Την αποβολή της από τον διαγωνισμό προανήγγειλε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στην συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ την περασμένη Πέμπτη, λέγοντας ότι για το λουκέτο που έρχεται για το κανάλι ευθύνονται οι τρεις βασικοί του μέτοχοι που έπαψαν να το στηρίζουν οικονομικά. Στο ίδιο πνεύμα εξέδωσε ανακοίνωση την Παρασκευή, τονίζοντας ότι οι μέτοχοι θα πρέπει να καταβάλουν τα δεδουλευμένα των εργαζομένων, κι ας παραμένουν δεσμευμένοι οι λογαριασμοί του MEGA από τις τράπεζες. Το κανάλι όμως αυτό δεν είναι οι μέτοχοί του μόνον. Είναι και η ιστορία του και οι παραγωγές του. Είναι και η ιστορία της τηλεόρασης στην Ελλάδα που πέρασε από το Πέητον Πλέις στη Θεοπούλα και προχωρά χωρίς ακόμη η ελευθερία του λόγου να έχει το χώρο που της αξίζει.

Είναι πιθανό όμως, εκτός της υποψηφιότητας του MEGA, να αποβληθούν από τον διαγωνισμό κι άλλα σχήματα, αφού σύμφωνα με τους εκπροσώπους των καναλιών που παρακολουθούν την διαδικασία, έχουν εντοπιστεί κι άλλες παραλείψεις ή τυπικά κωλύματα, για τα οποία όμως η μόνη αρμόδια να τα κρίνει είναι η επιτροπή που έχει συγκροτήσει η κυβέρνηση. Στο παραπέντε συνεπώς των εξελίξεων αναφέρουν τα δημοσιογραφικά νέα:

-Ενώ η προκήρυξη αναφέρει ρητώς οτι η υποψήφια εταιρεία θα πρέπει να έχει ως αποκλειστικό της αντικείμενο τα ΜΜΕ, μία από τις δέκα συστάθηκε με την κλασική “φόρμα” των εταιρειών που δημιουργούνται στην αλλοδαπή και εμφανίζει ως αντικείμενο των δραστηριοτήτων της, τα ΜΜΕ, συμβουλές επικοινωνίας, δημόσιες σχέσεις, μέχρι και επενδύσεις για ιχθυοκαλλιέργειες!

-Σε μια εταιρεία εμφανίζεται ως στέλεχός της, πρώην ανώτερος υπάλληλος υπουργείου και σε μια άλλη, τρία στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που μόλις αποστρατεύθηκαν!

-Η προκήρυξη προβλέπει ρητώς οτι οι μέτοχοι των υποψηφίων εταιρειών, θα πρέπει να καταθέσουν στον φάκελο με τα απαιτούμενα έγγραφα και τις φορολογικές τους δηλώσεις των δέκα τελευταίων ετών. Σε μία περίπτωση αυτό είναι αδύνατον.

Κλείνει όπως φαίνεται μία εποχή της νέας ελληνικής πραγματικότητας με το πέρας των πρωτοπόρων της ιδιωτικής τηλεόρασης που καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι αδύναμοι και μοιραίοι. Στο παραπέντε βρισκόμαστε αυτού του τέλους που δεν φαίνεται να μοιάζει ένδοξο και δυνατό όσο ήταν το ξεκίνημα κάποτε της ιδιωτικής τηλεόρασης. Η άλλοτε ισχυροί κατέστησαν βοθροκάναλα και οι δικαστικοί τους αγώνες οδηγούν σε ανακοινώσεις συνεχών απορρίψεων αιτήσεων αναστολής και δηλώσεις του Προέδρου του ΣτΕ από καθέδρας τις οποίες επικαλείται η Κυβέρνηση αναδεικνύοντας τη δυσπραγία των ιδιωτικών καναλιών.

Ο θερμός αύγουστος της τηλεόρασης εμπλουτίζεται από ανακοινώσεις γεμάτες αίμα και νεκρούς που οδηγούν ακόμη και το MEGA σε έκτακτα δελτία ειδήσεων. Παράξενη εποχή χωρίς ίχνος χαμόγελου και τσαχπινιάς της Θεοπούλας. Θυμίζουμε ότι ο δημιουργός της έξοχης αυτής σειράς ήταν συνάδελφος νομικός. Τον κ. Καπουτζίδη εννοώ. Τον γεμάτο ιδέες και έμπνευση κ. Καπουτζίδη.

Το πράττουν πολιτικοί, το πράττουν πολιτικοί- πρώην δικαστές, το πράττουν δικαστές για άλλους δικαστές, το πράττουν πανεπιστημιακοί, το πράττουν δικηγόροι, φυσικά δημοσιογράφοι, το πράττει και ο λαός, οι πελάτες των δικαστών οι διάδικοι (οι μόνοι ίσως που το δικαιούνται κατ’ανάγκη)

Βρίζοντας δικαστές είναι βεβαίως η άλλη όψη του “γλύφοντας δικαστές”. Είτε θεσμικά, είτε προσωπικά. Σε επικηδείους, σε εκδηλώσεις, σε εορτές και τιμητικούς τόμους, σε πάνελ,σε μπλογκ  και ΜΚΟ.

Βρίζοντας δικαστές φυσικά όχι μόνον εν ενεργεία αλλά και συνταξιούχους, προέδρους ΑΔΑ, διαιτητές σε διαιτησίες, προέδρους πολιτιστικών ή άλλων συλλόγων, προλογίζοντες βιβλία, δικαστές που τολμούν και δικαστές που λουφάζουν ή συντάσσουν απομνημονεύματα.

Βρίζοντας δικαστές … τι πετυχαίνουμε αλήθεια? Στοχεύουμε τα πρόσωπα ή τη δικαιοσύνη? ή και τα δύο? Και γιατί τώρα τόσο έντονα όσο ποτέ?

Θα έλεγα ότι βρίζοντας εκφράζουμε τους εαυτούς μας ανεξάρτητα του τι βρίζουμε και ποιόν. Η πρώτη λοιπόν διαπίστωση είναι ότι εφόσον: “βρίζω άρα υπάρχω” είναι τρόπος ζωής για πολλούς ε! είναι και για όσους βρίζουν δικαστές.

Εξάλλου θα επέμενα ότι πολλοί, αρκετοί ίσως δικαστές αξίζουν το ανάθεμα για το έργο τους κάτι που άλλωστε επιτρέπει το νομικό σύστημα θεσπίζοντας περισσότερους βαθμούς δικαιοδοσίας. Το λάθος επιτρέπεται. Ακόμη και σε επίπεδο ανώτατων δικαστηρίων γίνονται λάθη και μάλιστα πολλά. Όμως “βρίζοντας δικαστές” δεν βρίζουμε τα λάθη τους ούτε τα διορθώνουμε. Απλά τους βρίζουμε.

Διάβαζα με αφορμή τον κ. Πικραμμένο που εξέφρασε μια άποψη για την αποχή των δικηγόρων (ταυτόσημη έχει εκφράσει στην τηλεόραση και ο κ Μενουδάκος) και άλλοι δικαστές σε σχέση με την δυσλειτουργία της δικαιοσύνης, ότι τι περιμένεις από κάποιον που έγινε Πρόεδρος δικαστηρίου και Πρωθυπουργός αναβάλλοντας την υπόθεση του Μall μέχρι να την πάρει άλλος! Δεν εκτιμώ αν είναι σωστή η θέση. Πιθανώς να έγινε Πρόεδρος ως ο ωραίος του Δικαστηρίου και Πρωθυπουργός ως ο έχων καλούς τρόπους  και χαμηλό προφίλ. Είναι αδιάφορο. Σημασία έχει ότι η υπόθεση Μall οδήγησε σε ακύρωση της με νόμο χορηγηθείσας άδειας από το δικαστήριο που προήδρευσε ο κ. Πικραμένος και ακόμη το εμπορικό αυτό κέντρο είναι στη θέση του. Τον βρίσαμε, χαρήκαμε και τελικώς όπως έλεγαν οι παλαιοί δικηγόροι, όποτε χάνω ο δικαστής τάχει πάρει και όποτε κερδίζω είμαι μάγκας. Η ουσία είναι ότι η δικαιοσύνη ενήργησε το ορθό και το αποτέλεσμα δεν υπάρχει. Τι πετύχαμε βρίζοντας το “δικαστή” εκτόνωση και αποπροσανατολισμό. Γιατί ο δικαστής είναι υπηρέτης της δικαιοσύνης. Αν η δικαιοσύνη έχει άλλο αφεντικό τι να κάνει ο δικαστής?

Βρίσαμε αρκούντος και την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου και πρώην Πρωθυπουργό. Για το μαλί της, για τη σχέση της με τη ΝΔ και τον κ. Αθανασίου και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για το ύφος της και τις τσάντες της, για τη γνώμη της για τον κ. Τσακυράκη και το αν έχει δικαίωμα να τον μηνύσει. Ο Αρειος Πάγος ξεδοντιάστηκε ως φαίνεται με τις ύβρις μας και τώρα λουφάζει. Γιατί η κ. Θάνου είναι ο Αρειος Πάγος και οχι μία γνωστή μας κυρία από το κομμωτήριο. Βρίζοντας την κ. Θάνου βρίζουμε τον Αρειο Πάγο. Και? τον αποδυναμώνουμε στο έργο του αν υποθέσουμε ότι τολμά να το εκτελέσει με τούτα και τα άλλα. Βρίζοντας δικαστές ακυρώνουμε τη δικαιοσύνη ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΕΙ να κάνει τη δουλειά της και να αποδοθεί κάποτε.

Οι άνθρωποι ξεχνιούνται ταχύτατα. Το βρίσιμο όμως ως τρόπος ζωής καταλήγει μανιέρα, κουλτούρα και τρόπος επιβίωσης. Στην περίπτωσή μας καταλήγει σε αποδυνάμωση της δικαιοσύνης. Γιατί και ποιός έβρισε γρήγορα θα ξεχασθεί και ποιός βρίστηκε ακόμη γρηγορότερα.

Βρίζοντας δικαστές κ. Πολάκη, καθιστώντας “παραδικαστικό” κάθε νέο άνθρωπο που αγωνίσθηκε για να περάσει στη Σχολή Δικαστών που ιδρύθηκε κάποτε και να λάβει ένα μισθό σήμερα πείνας, βρίζουμε την μόνη μας ελπίδα να βρούμε το δίκαιο μας. Και ας αργούν να εκδοθούν οι αποφάσεις. Και ας κάνουν πολλοί δικαστές λάθη. Και ας άγονται και φέρονται άλλοι από την πολιτική εξουσία. Και ας “πιάνονται” ίσως μερικοί. Γιατί κ. Πολάκη και ένας να μας έχει απομείνει τίμιος και αθώος η ύβρις μας επιτρέπει την εκτέλεσή του με το πάθος μας και τα λόγια μας που είναι σφαίρες στα μάτια της κοινής γνώμης. Οσο και αν το βρίσιμο είναι προσωπική κουλτούρα πολλών καλό είναι να βρίζουμε στόχους χωρίς συνέπειες για την ύπαρξή μας. Ας πούμε το ποδόσφαιρο. Οχι όμως τη δικαιοσύνη. Γιατί βρίζοντας δικαστές βρίζουμε τη δικαιοσύνη. Και η δικαιοσύνη είναι ότι μας έχει απομείνει να ελπίζουμε ως ανθρώπινα όντα. Γι’ αυτό άλλωστε εφηύραμε τη μέλλουσα ζωή: για απόδοση δικαιοσύνης.

Υπόθεση: «Πενήντα χρόνια μετά την φυγή της από τη Βιέννη, η Μαρία Άλτμαν επιστρέφει στην παλιά της πατρίδα για να ανακτήσει οικογενειακά κειμήλια που εκλάπησαν από τους Ναζί, συμπεριλαμβανομένου και του πίνακα «Woman in Gold» του Κλιμτ.
Μαζί με τον άπειρο αλλά θαρραλέο δικηγόρο της, ξεκινά μια μάχη που διαρκεί οχτώ χρόνια και την φέρνει στο ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ. Στην πορεία, αναγκάζεται να αντιμετωπίζει δύσκολες αλήθειες για το παρελθόν της και θα συνειδητοποιήσει ότι κάποιοι πόλεμοι δεν τελειώνουν ποτέ».
Παίζουν οι ηθοποιοί: Κέιτι Χολμς, Ράιαν Ρέινολντς, Έλεν Μίρεν, Ντάνιελ Μπριλ, Μαξ Άιρονς, Τατιάνα Μάσλανι
Διάρκεια: 109 λεπτά

Η ιστορία που είναι μια διαδρομή αυτογνωσίας στην ευρώπη του 20ου αιώνα γυρισμένη με μοναδική μαεστρία έχει ένα δικηγόρο (μάλλον αποτυχημένο τον εισήγαγε η μητέρα του στη φίλη της) που αφού πέρασε από διάφορα γραφεία, έκανε γραφείο μόνος, απέτυχε και εκεί, ξαναγύρισε σε μεγάλη εταιρία και ξαναέμεινε μόνος.
Το κουράγιο του και η πίστη του στη δικαιοσύνη είναι ανυπέρβλητα και χωρίς μελοδραματισμούς.
Φυσικά η δικαιοσύνη για την οποία όλοι μα όλοι πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει παρά στην μετά θάνατον ζωή είναι ένα ζητούμενο που κινδυνεύει να σε κάνει γραφικό.
Ομως όχι. Ο νεαρός εγγονός του Σένμεργκ βρίσκοντας τις ρίζες του και τον εαυτό του πεισμώνει και αγωνίζεται δικαιώνοντας την πελάτιδά του αλλά και τον εαυτό του.

Η ταινία προβλήθηκε στο forum του 65ου Φεστιβάλ Βερολίνου 2015, παρουσία της Έλεν Μίρεν, των συμπρωταγωνιστών της Ράιαν Ρέϊνολντς και Ντάνιελ Μπριλ, και του παραγωγού Χάρβεϊ Γουάινσταϊν.

Το φιλμ έχει να κάνει με τον αληθινό αγώνα μιας εβραίας μετανάστριας ενάντια στην αυστριακή κυβέρνηση, με στόχο την επανάκτηση της οικογενειακής της περιουσίας, που λεηλάτησαν οι Ναζί.

Η Έλεν Μίρεν ερμηνεύει την Μαρία Άλτμαν, η οποία μπαίνει σε έναν τεράστιο δικαστικό αγώνα που φτάνει μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, για την επιστροφή πέντε πινάκων του Γκούσταβ Κλιμτ.

Ανάμεσά τους, βρισκόταν το περίφημο πορτραίτο της θείας της Άλτμαν, της Αντέλε Μπλοχ-Μπάουερ, που πλέον όλοι το ήξεραν σαν «Η γυναίκα από χρυσάφι». Το συγκεκριμένο έργο είχε μάλιστα πουληθεί στον βασιλιά των καλλυντικών, Ρόναλντ Λώντερ, 135 εκατομμύρια δολάρια το 2006, που ήταν τότε η υψηλότερη τιμή που είχε πιάσει ποτέ πίνακας.

Η Άλτμαν ξεκίνησε όλη την ιστορία μετά το θάνατο της αδελφής της και αφού είδε ότι οι αυστριακές αρχές ήταν απρόθυμες να εξετάσουν το αίτημά της. Οι πέντε πίνακες βρίσκονταν στην Βιέννη στις αίθουσες του Μπελβεντέρε. Ξεκίνησε τον αγώνα σε αμερικανικό έδαφος, έχοντας στο πλάι της τον δημοσιογράφο Χούμπερτους Τσέρνιν.

Στη συνέντευξη τύπου, η Έλεν Μίρεν υποστήριξε ότι ενώ υπάρχει αρκετή δημοσιότητα σε σχέση με τις λεηλατημένες περιουσίες Εβραίων, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το θέμα χρειάζεται ακόμη πολλή προσπάθεια για να μην ξεχαστεί:

«Η δυσκολία είναι ότι η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Για παράδειγμα οι δραστηριότητες της Μπόκο Χαράμ, οι ενέργειες του τζιχαντιστών του ισλαμικού κράτους αλλά και αντίστοιχα γεγονότα σε κάθε γωνιά του πλανήτη, αποδεικνύουν ότι όλα γίνονται και ξαναγίνονται και οι άνθρωποι υποφέρουν. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να αισθανόμαστε ότι έχουμε φτάσει στο τέλος της συγκεκριμένης ανθρώπινης ιστορίας».

Ο Ράιαν Ρέινολντς ερμηνεύει τον δικηγόρο Ράντολ Σένμπεργκ, που βοηθά την Άλτμαν στον σχεδόν δεκαετή δικαστικό της αγώνα:

«Διάβασα το σενάριο, όπως θα έκαναν όλοι. Δέχτηκα ένα τηλέφωνο μια μέρα, που έκανα γύρισμα στην Λουιζιάνα. Ήταν από τον κύριο Χάρβεϊ Γουάινσταϊν, ο οποίος μου είπε: Γεια σου Ρέινολντς είναι ή τυχερή σου μέρα. Ήξερα ότι όντως έτσι ήταν».

Η απίστευτη αληθινή ιστορία μιας γυναίκας που ξεκίνησε την διασημότερη δικαστική υπόθεση στον χώρο της τέχνης για να ανακτήσει την, κλεμμένη από τους Ναζί, κληρονομιά της, με πρωταγωνίστρια
την βραβευμένη με Όσκαρ Έλεν Μίρεν.

https://youtu.be/ao2A1jb0f5w

Μια πολυσυζητημένη αληθινή ιστορία…

Η Μαρία Άλτμαν γεννήθηκε στη Βιέννη το 1916, εννιά χρόνια αφότου ο Γκουστάβ Κλιμτ ολοκλήρωσε το μεγάλο του αριστούργημα, που απεικονίζει την αδερφή της μητέρας της, Αντέλ. Η Αντέλ Μπλοχ-Μπάουερ ήταν, μαζί με τον άνδρα της, ένθερμη υποστηρικτής των τεχνών και οικοδέσποινα μιας διάσημης γκαλερί της Βιέννης, στην οποία σύχναζαν επιφανείς φιγούρες όπως ο Γκουστάβ Μάλερ, ο Άρθουρ Σνίτσλερ και ο Γκουστάβ Κλιμτ.

Οι πίνακες του Κλιμτ, που θεωρούνταν από τους ηγέτες της art nouveau σχολής στη Βιέννη, ήταν διάσημοι για τον ερωτισμό τους και η Αντέλ Μπλοχ-Μπάουερ ήταν ένα από τα αγαπημένα μοντέλα του καλλιτέχνη. Στο χρυσό του πορτρέτο απεικονίζει τη θεία της Μαρία σαν μία βασίλισσα της Αιγύπτου, στολισμένη με χρυσό και κοσμήματα.
Στα 21 της, η Μαρία παντρεύτηκε τον τραγουδιστή όπερας Φριτς Άλτμαν και έξι εβδομάδες αργότερα η χιτλερική Γερμανία προσάρτησε την Αυστρία στο Τρίτο Ράιχ, κάτι που σήμαινε ότι η χρυσή εποχή για τους Εβραίους της χώρας είχε τελειώσει. Επιχειρήσεις και σπίτια Εβραίων πολιτών λεηλατήθηκαν, και οι Μπλοχ-Μπάουερ έχασαν τα πάντα. Μετά την σύλληψη και βραχυπρόθεσμο εγκλεισμό του Φριτς στο Νταχάου, εκείνος και η Μαρία απέδρασαν από την Αυστρία, φτάνοντας τελικά στις ΗΠΑ.

Μετά τον θάνατο του πατέρα της Μαρία λίγο καιρό αργότερα, το οικογενειακό διαμέρισμα δέχθηκε επιδρομή, κατά τη διάρκεια της οποίας εκλάπησαν όλα τα πολύτιμα αντικείμενά του, με τον κλεμμένο πίνακα του Κλιμτ να καταλήγει σε μία έκθεση με τον νέο τίτλο «Γυναίκα από Χρυσό».
Ενώ η διαθήκη του θείου της άφηνε όλα τα υπάρχοντά του στη Μαρία και τα δύο της αδέλφια μετά τον πόλεμο, η τότε αυστριακή κυβέρνηση έπεισε τους κληρονόμους να αποχωριστούν τους πίνακες του Κλιμτ σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωση ορισμένων άλλων πινάκων της κληρονομιάς.

Το 1998, η Μαρία συμβουλεύθηκε έναν οικογενειακό της φίλογια να κινηθεί νομικά εναντίον της αυστριακής κυβέρνησης σχετικά με την υπόθεση του πίνακα του Κλιμτ. Όταν η Αυστρία απέρριψε τους ισχυρισμούς της Μαρία, εκείνη αναγκάστηκε να εκμεταλλευτεί έναν νόμο που επιτρέπει σε Αμερικανούς πολίτες να μηνύσουν ξένες κυβερνήσεις μέσα από το δικαστικό σύστημα των Η.Π.Α.

Οι νίκες τους ήταν πολλές – ακόμη και το Ανώτατο Δικαστήριο απεφάνθη υπέρ του αιτήματος της Μαρία. Η Αυστρία τελικά δέχθηκε να αναθέσει την απόφαση σε μία επιτροπή που αποτελούνταν από τρεις Αυστριακούς δικαστές. Αντίθετα με τις προσδοκίες όλων, εκείνοι κατέληξαν ότι και οι πέντε πίνακες ανήκαν στην οικογένεια της Μαρία. Έξι δεκαετίες μετά την κλοπή της κληρονομιάς της από τους Ναζί, η Μαρία Άλτμαν και η οικογένειά της δικαιώθηκαν.

…και η ιστορία που την κάνει (ακόμη πιο) διάσημη

Όταν ο σκηνοθέτης Σάιμον Κέρτις έμαθε για την ιστορία της Μαρία Άλτμαν από ένα ντοκιμαντέρ του BBC, ήξερε ότι είχε βρει την ιστορία για την επόμενή του ταινία. «Έθιγε τόσα θέματα που τα αισθάνομαι φοβερά κοντά μου, ενώ επίσης ένωνε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα με τη σύγχρονη Αμερική. Ο πίνακας και η ίδια η Μαρία Άλτμαν ήταν σύμβολα ολόκληρου του 20ου αιώνα. Είναι η ιστορία κάποιων ανθρώπων που βρίσκουν συναισθηματική επούλωση μετά από μία φοβερή απώλεια. Μιλά για την ιδέα της οικογένειας και την σημασία των προσωπικών αντικειμένων που διατρέχουν τις γενιές. Μιλά για την δικαιοσύνη. Μιλά για την επαφή που δημιουργούν οι άνθρωποι με το παρελθόν.»

Για τον ρόλο της επίμονης, δυναμικής και παθιασμένης Μαρία Άλτμαν, η Έλεν Μίρεν ήταν η πρώτη και μοναδική επιλογή του Κέρτις. «Ήταν εκπληκτική η στιγμή που κατάλαβα ότι έχει τον ίδιο ενθουσιασμό για το σενάριο. Είναι τέλεια για τον ρόλο γιατί είναι έξυπνη και μοναδική προσωπικότητα. Δεν έχει υπομονή για ανοησίες, και έχει το ίδιο πνεύμα και θυμό με τη Μαρία.»

Η ιστορία της Μαρία ήταν, για την Έλεν Μίρεν, μία ανακάλυψη. «Ιστορίες σαν κι αυτήν, που βγαίνουν από την πραγματική ζωή, έχουν επιπλέον βαρύτητα και συναισθηματική φόρτιση γιατί πάντα θυμάσαι ότι όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά. Είναι η κλασική ιστορία του αδύναμου ενάντια στον ισχυρό, και όταν τελικά ο αδύναμος επικρατήσει, έχεις μια πραγματικά δυνατή ανθρώπινη ιστορία. Οι περισσότεροι ταυτιζόμαστε με αυτό. Όσο περισσότερο ερευνούσα τη ζωή της, τόσο περισσότερο την αγαπούσα. Έχει μια υπέροχη αίσθηση του χιούμορ, μία υπέροχη κομψότητα και δύναμη.»

Η ταινία είναι μια ωδή για μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που έπρεπε να ανεβούν έναν τεράστιο Γολγοθά για την επιβίωσή τους, αλλά και την ψυχική τους ανάρρωση. «Η γενιά αυτή έπρεπε να ξεπεράσει τον βαθύ θυμό της, δεν μπορούσαν να τον τρέφουν γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν αρνητικό για τους ίδιους. Ήταν τόσο θαρραλέοι, έχτισαν μια ζωή από το τίποτα. Κι αυτό το ξέρω από τον πατέρα μου, που ήταν κι εκείνος γιος ενός μετανάστη. Η Μαρία το είχε βιώσει ως νεαρή γυναίκα και υπήρχε ένας βαθύς θυμός μέσα της, τον οποίο και δεν μπορούσε να εκφράσει. Αλλά μπορούσες να το δεις στα μάτια της.»

Απέναντί της, ο Ράιαν Ρέινολντς ανέλαβε τον ρόλο του Ράντι Σένμπεργκ, του νεαρού και άπειρου δικηγόρου που βοήθησε τη Μαρία στην δύσκολη αποστολή της. Ανάμεσά τους δημιουργείται μια τρυφερή ιστορία αγάπης, σαν μητέρας προς γιο. «Είναι μια αθόρυβη, βαθιά αγάπη που αναπτύσσεται μεταξύ τους», λέει ο Ρέινολντς. «Είναι ένα αντισυμβατικό δίδυμο και συγκρούονται αρκετά γιατί έχουν και οι δύο ένα μεγάλο πάθος για αυτό που προσπαθούν να πετύχουν.»

«Το αντίκτυπο της τέχνης του Κλιμτ είναι τεράστιο – για τους Αυστριακούς ο πίνακας αυτός είναι η δική τους Μόνα Λίζα», εξηγεί ο Ντάνιελ Μπριλ, που υποδύεται έναν δημοσιογράφο που βοήθησε σημαντικά την Μαρία Άλτμαν στην υπόθεσή της. «Η ιδέα ότι ένας πίνακας μπορεί να κλαπεί δύο φορές -πρώτα από τους Ναζί και έπειτα από κυβερνήσεις για να μείνει στα μουσεία- είναι φοβερή. Ο πίνακας είναι τόσο εμβληματικός και μοναδικός. Ακόμη για εμάς τους Γερμανούς είναι ένα έργο τεράστιας καλλιτεχνικής σημασίας.»

Και συνεχίζει: «Έχοντας ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου στην Γερμανία, πάντα θεωρούσαμε αυτά τα ερωτήματα φοβερά σημαντικά: πώς έγινε αυτό στην χώρα μας; Πόσοι το ήξεραν; Τι συνέβη ακριβώς; Η γενιά μου αντιμετωπίζει ακόμη τις ενοχές αυτές και γι’ αυτό μοιράστηκα τόσα με τον ρόλο μου. Είναι ένας άνδρας που θέλει να κάνει κάτι, να ερευνήσει το παρελθόν.»

Τα γυρίσματα της ταινίας κράτησαν οκτώ εβδομάδες και η παραγωγή ταξίδεψε σε τρεις πόλεις, με σημαντικότερη όλων την στάση στη Βιέννη, η οποία επεφύλασσε συναισθηματική φόρτιση για τους συντελεστές και το συνεργείο. Ο Κέρτις εξηγεί: «Ήταν περίπλοκο γιατί αναβιώσαμε μια ιδιαίτερη στιγμή στην πολιτιστική ιστορία της Βιέννης, αν αυτοί οι πίνακες έπρεπε να επιστραφούν ή όχι, και επιπλέον αναβιώσαμε το μεγαλύτερο ιστορικό τραύμα της, δηλαδή την προσάρτηση στη Γερμανία. Οι κάτοικοι, όμως, της Βιέννης ήταν φοβερά φιλόξενοι και μας στήριξαν πολύ.»
Ο δήμαρχος της Βιέννης απένειμε στην Έλεν Μίρεν την ύψιστη τιμή της πόλης κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, αν και η ίδια ισχυρίζεται ότι ο πραγματικός παραλήπτης ήταν η Μαρία Άλτμαν. «Ο δήμαρχος μού είπε ότι η μάχη της Μαρία ανάγκασε την Βιέννη να αντιμετωπίσει το παρελθόν της. Με αυτή την έννοια ήταν φοβερά σημαντική για την ιστορία της πόλης. Όπως η Μαρία λέει στην ταινία, οι άνθρωποι ξεχνούν. Γι’ αυτό η ιστορία της είναι σημαντική. Και αυτό είναι το σπουδαίο με το σινεμά: μπορεί να διατηρήσει ζωντανή μια ιστορία.»

Γαλλία. 2015. Διάρκεια: 98΄. Διανομή: ODEON.

https://youtu.be/k3iAjkdJ7Ls

Αν και θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους θεατρικούς Γάλλους ηθοποιούς με ειδίκευση στον Μολιέρο, τον Ρακίνα και τον Λαμπίς, ο 65χρονος Φαμπρίς Λουκινί ξεκίνησε την καριέρα του από το σινεμά. Έτσι, μετά το «Tout Peut Arriver» του Φιλίπ Λαμπρό το 1969 αποφάσισε να ακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής, για να βρεθεί τον επόμενο χρόνο στο καστ του «Γονάτου της Κλαίρης» του Ερίκ Ρομέρ, σκηνοθέτη με τον οποίο θα συνεργαστεί άλλες πέντε φορές. Πρωταγωνιστής σε ταινίες των Κλοντ Σαμπρόλ («Violette Noziere» ), Κώστα Γαβρά («Conseil de Famille» ), Κλοντ Λελούς («Tout ca… Pour ca» ) και Ναγκίσα Όσιμα («Μαξ, Αγάπη μου» ), τα τελευταία χρόνια καθιερώθηκε σαν ένας ντελικάτος κωμικός που έκλεψε την παράσταση σε επιτυχίες σαν τις «Γυναίκες του Τελευταίου Ορόφου», την «Βόλτα με τον Μολιέρο» και την «Άλλη Μποβαρί».
Τον συναντήσαμε στο Παρίσι για το «Μυστικό του Δικαστή» του Κριστιάν Βενσάν, μια δραμεντί όπου υποδύεται έναν ιδιότροπο πρόεδρο κακουργιοδικείου και για την οποία κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο τελευταίο φεστιβάλ Βενετίας. Όπως διαπιστώσαμε σύντομα όμως, μια συνέντευξη μαζί του δεν μπορεί να έχει προκαθορισμένο θέμα, σύντομες απαντήσεις και προβλέψιμη εξέλιξη.

Η ταινία βγήκε στις γαλλικές αίθουσες πέντε μόλις μέρες μετά τα τραγικά γεγονότα του Παρισιού τον περασμένο Νοέμβρη, κατάφερε όμως να σημειώσει μεγάλη εμπορική επιτυχία, φτάνοντας το 1.000.000 θεατές.
Είχε προηγηθεί το Charlie και μετά τις 13 Νοεμβρίου ήμασταν όλοι διπλά σοκαρισμένοι. Καταλάβαμε ότι πυροβολήθηκε μια θρησκεία, μια κοινωνική τάξη, ένας ολόκληρος τρόπος ζωής. Επίσης όλοι κατάλαβαν ότι δεν μπορεί κανείς να νιώσει ασφαλής σε καμιά μεγάλη δυτική πόλη πια… Παραλύεις, αλλά το σώμα σου και το μυαλό σου σού λένε να αντιδράσεις. Σου λένε να γυρίσεις από τα μεγάλα ανθρώπινα προβλήματα στα μικρά και καθημερινά, γιατί αλλιώς δεν μπορείς να προχωρήσεις. Οπότε ο κόσμος βρήκε το σινεμά σαν μια διέξοδο, μια αναγκαία εκτόνωση. Δεν γίνεται πάντα αυτό, δεν έγινε τον περσινό Ιανουάριο μετά το Charlie Hebdo, αλλά φαίνεται πως η ταινία μας, που βγήκε μόλις πέντε μέρες μετά τα γεγονότα, μίλησε στο κοινό με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Νιώθω πολύ χαρούμενος γιατί τα βραβεία που σου δίνουν οι συνάδελφοί σου είναι πολύ σημαντικά, αλλά η επιδοκιμασία των θεατών είναι σημαντικότερη.

Αν και εκτός οθόνης είστε εκφραστικότατος και εξωστρεφής, κάνατε το ρόλο του ιδιότροπου, αυστηρού δικαστή εντελώς δικό σας. Θα μπορούσατε νε εξασκήσετε ένα τέτοιο επάγγελμα;
Το δικό μου επάγγελμα είναι αυτό του ηθοποιού. Όχι γιατί αποφάσισα να υπηρετήσω κάτι υψηλό, κάτι σπουδαίο, αλλά γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Με συνδέει κάτι κοινό με ένα δικαστικό; Δεν νομίζω, αν και στις δυο δουλειές απαιτείται ο ύψιστος βαθμός αφοσίωσης. Εγώ όταν ερμηνεύω ένα ρόλο έχω σχεδόν πάντα στον νου μου τον Λουί Ζουβέ. Ο Λουί Ζουβέ ήταν ένας πολύ, πολύ, πολύ μεγάλος ηθοποιός… Έδωσε στην υποκριτική θεϊκές διαστάσεις. Ήταν και παραμένει το πρότυπό μου και κάθε φορά σκέφτομαι πως θα ήταν αν ερμήνευε αυτός το ρόλο στη θέση μου… Τέλος πάντων, μιας και άλλη ήταν η ερώτηση, σας απαντώ πως δεν θα μπορούσα να υπάρξω δικαστής. Δεν μου ταιριάζει.

Πως ήταν η συνεργασία σας με την Σίντσε Μπάμπετ Κνούτσεν; Μια Δανέζα ηθοποιό διαφορετική από το δικό σας στιλ;
Η κυρία Κνούτσεν είναι μια πραγματική γυναίκα. Ούτε φτηνό θηλυκό ούτε πλαστική γκόμενα. Είναι σέξι, αλλά με έναν πιο βαθύ, πνευματικό τρόπο, ο οποίος απλώνεται σε κάθε της κίνηση και σε κάθε της βλέμμα. Έχει ένα εσωτερικό φως που την κάνει να λάμπει. Μια πραγματική γυναίκα 45 χρονών και Δανέζα. Κι όταν είσαι Δανέζα, δεν είσαι Γαλλίδα. Κι όταν είσαι Δανέζα ηθοποιός, δεν είσαι ούτε Γαλλίδα ηθοποιός ούτε Ιταλίδα ηθοποιός. Ξέρετε, οι βορειοευρωπαίοι έχουν μια αυστηρότητα και ταυτόχρονα μια αυτοσυγκράτηση στον τρόπο που πλησιάζουν όλα τα πράγματα. Εμείς είμαστε διαφορετικοί. Μεσογειακοί, φασαριόζοι, με ταπεραμέντο. Η δική μου καταγωγή είναι από την Ιταλία, οπότε νιώθω και κινούμαι ως νότιος. Καταλαβαίνω όμως τη διαφορετική νοοτροπία, την οποία επιβεβαιώνω κάθε φόρα που περιοδεύω με ένα θεατρικό. Συνηθίζω τότε να πηγαίνω και να παρακολουθώ τον άνθρωπο στο ταμείο που κόβει τα εισιτήρια. Στο Βέλγιο για παράδειγμα, όταν είμαστε στο βορρά σηκώνει τηλέφωνα από το πρωί και πληροφορεί το κοινό πως «η παράσταση αρχίζει στις 8.30. Θα σας συμβούλευα να είστε εδώ μισή ώρα πριν να βγάλετε το εισιτήριό σας». Οι Φλαμανδοί ακολουθούν πάντα το πρόγραμμα με τάξη και ηρεμία. Στο νότο της ίδιας χώρας, αντίθετα, τίποτα δεν συμβαίνει κατά τη διάρκεια της μέρας. Στις 8.20 γύρω στα εκατό άτομα σπρώχνονται και φωνάζουν μπροστά στο ταμείο για να βγάλουν εισιτήριο, διαμαρτύρονται μάλιστα αν δεν βρουν καλή θέση. Η κυρία Κνούτσεν, λοιπόν, ανήκει στην πρώτη ευρωπαϊκή οικογένεια. Είναι άμεση, προετοιμασμένη και πάντα στο σωστό τόνο. Αυτή τη φλόγα που έχουμε εμείς οι Λατίνοι και μας κάνει τόσο ζωντανούς κι απρόβλεπτους, σ’ εκείνην είναι εσωτερική. Την ελέγχει, χωρίς να την αφήνει να την παρασύρει. Καταλάβατε;

Βέβαια… Έχετε δηλώσει πρόσφατα πως ενώ ξεκινήσατε να παίζετε για τον εαυτό σας, έχετε πλέον μάθει πως πρέπει να παίζετε για το σκηνοθέτη…
Παίζω κατά μέσο όρο σε μια ταινία το χρόνο, αφιερώνοντας στο σινεμά πολύ λιγότερη ενέργεια απ’ ότι στο θέατρο. Εκεί ο ηθοποιός είναι μπροστά. Και να θέλεις, δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Στον κινηματογράφο, όμως, υπακούς στις εντολές άλλων. Πρέπει να υπακούς στις εντολές άλλων. Διαλέγεις το ρόλο που σου ταιριάζεις, φοράς τα ρούχα του, μπαίνεις στο πετσί του και ακολουθείς πια την ίδια την ταινία, την οποία οδηγεί ο σκηνοθέτης. Για μένα το σημαντικό είναι να διαλέξω το ρόλο ο οποίος και μου ταιριάζει και μ’ ενδιαφέρει. Δεν μπορώ να υποδυθώ τα πάντα. Αυτό που λένε «ο σπουδαίος ηθοποιός μπορεί να παίξει τα πάντα» δεν έχει νόημα. Πείτε πως ζητάνε από μένα να υποδυθώ τον ήρωα. Πώς να το κάνω; Δεν νιώθω ηρωικά, δεν είμαι αλτρουιστής ούτε γενναίος. Αντίθετα, είμαι ένας μέσος άνθρωπος που ζηλεύει, που στεναχωριέται με τις επιτυχίες των άλλων, που του αρέσουν οι γυναίκες, τα λεφτά, η καλή ζωή… Γι’ αυτό είμαι και δεξιός, ενώ σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες, όπως και όλοι οι δημοσιογράφοι, είναι αριστεροί. Εγώ είμαι συμφεροντολόγος, άνθρωπος με πολλά ελαττώματα. Με κάνει αυτό πιο ενδιαφέροντα ως κινηματογραφικό ήρωα; Πιθανόν… Πάντως εγώ δεν μπορώ να υποδυθώ κάτι πολύ μακριά από τον πραγματικό χαρακτήρα μου, κάποιον τον οποίον δεν καταλαβαίνω. Μπορώ να υποδυθώ έναν ήρωα της Marvel; Έστω κι αν μιλάει γαλλικά. Ενώ έναν ήρωα του Μολιέρου, μάλιστα…

O Όμιλος Μελέτης Ιατρικού Δικαίου και Βιοηθικής, το Γ.Ν.Θ. “Γ. Παπανικολάου”- Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και η Ελληνική Ψυχιατροδικαστική Εταιρεία διοργανώνουν επιστημονική εκδήλωση με θέμα: «Περιοριστικά μέτρα στη σύγχρονη θεραπευτική προσέγγιση των ψυχικά πασχόντων». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 7 Απριλίου 2016 και ώρα 18:00 στο Συνεδριακό Κέντρο Τράπεζας Πειραιώς (Κατούνη12-14, Θεσσαλονίκη).

Εισηγητές:

-Δημήτριος Σεβρής,Ψυχίατρος,Συντονιστής Διευθυντής ΕΣΥ,Β’ Τμήμα Βραχείας Νοσηλείας ΨΝΘ: Ακούσια νοσηλεία:Δικαιώμα στη θεραπεία ή/και δικαίωμα στην ελευθερία;

-Μαρία Μαρκοπούλου,Ψυχίατρος,Επιμελήτρια Α’ ΕΣΥ,Τμήμα Ψυχιατροδικαστικής ΨΝΘ: Θεραπεία και εγκλεισμός ακαταλόγιστων ασθενών:Μύθοι και πραγματικότητα

-Ευτύχης Φυτράκης,Δρ.Ν.-Γενικός Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής Υπουργείου Δικαιοσύνης,Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Η στέρηση της ελευθερίας για λόγους ψυχικής υγείας

-Κώστας Κοσμάτος,Λέκτορας Νομικής Σχολής ΔΠΘ,Γενικός Γραμματέας Υπουργείου Δικαιοσύνης,Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Η ακούσια νοσηλεία σε Μονάδα Ψυχικής Υγείας:προβλέψεις και προβλήματα στα 23 χρόνια εφαρμογής

Συντονισμός συζήτησης:

Μαρία Καϊάφα-Γκμπάντι,Καθηγήτρια Νομικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης