Ως ελεύθεροι επαγγελματίες πρέπει να ζήσουμε και να ζήσουμε με τέτοια ευπρέπεια που να μας επιτρέπει να εκτελούμε χρέη συλλειτουργού της δικαιοσύνης. Να μην είμαστε υπάλληλοι, να μην είμαστε ελεγχόμενοι, να μην εξαρτόμαστε από κόμματα, ιδέες, θρησκείες. Να εκτελούμε τα καθήκοντά μας προς όφελος του εντολέα μας που είναι μόνος, ολομόναχος και φοβισμένος,  απέναντι στη δικαιοσύνη και την απονομή της.

Ως συλλειτουργοί της δικαιοσύνης πρέπει να μεριμνούμε για το κράτος δικαίου, για την τήρηση αρχών, για την υπεράσπιση του Συντάγματος  και των νόμων. Να συμμετέχουμε στη δραστηριότητα με τους λοιπούς λειτουργούς της δικαιοσύνης ώστε να υπάρξει απονομή της. Να μην εγκαταλείπουμε τον εντολέα απέναντι στην παράλογη συχνά απονομή δικαιοσύνης. Να διαμορφώσουμε την απόδοση δικαιοσύνης κάθε εποχής αλλά και την ίδια τη δικαιοσύνη.

Γίνονται αυτά τα πράγματα όταν είσαι νέος επαγγελματίας με όνειρα και ιδανικά έστω και αν εκφράζονται σε αμοιβές των 600 ή των 800 ή και των 1.200 ευρώ? Δύσκολο, θα έλεγε κάποιος να ενεργείς ως συλλειτουργός της δικαιοσύνης, αν είσαι κάποιου είδους εξαρτώμενο πρόσωπο που αμείβεται με κάποιου είδους «μισθό». Είσαι υπάλληλος κάποιου άλλου και μετά εντολοδόχος του εντολέα σου. Και ας μην επισημάνει κάποιος τις αμοιβές των δικαστών σε αντιστάθμισμα. Οι δικαστές δεν έχουν τέτοιου είδους μάχες να δώσουν. Δεν χρειάζεται να ενδυθούν το ρόλο τους και να επιβάλλουν στην κοινωνία την ιδιότητα του συλλειτουργού.

Γίνονται αυτά τα πράγματα όταν είσαι παλιός δικηγόρος και ξέρεις κυνικά τι συμβαίνει στην πράξη και πώς πραγματικά αποδίδεται συνήθως η δικαιοσύνη? Μπορεί να πιάσει έντιμα κανείς από το χέρι τον εντολέα και να τον περάσει από τη Σκύλα και τη Χάρυβδη? Με κόλπα, με γνωριμίες, με στυλ και με μαγκιές? Με περισσότερα ευρώ αν επιβίωσε τόσα χρόνια στο επάγγελμα βέβαια? Με καλό αυτοκίνητο και δικό του γραφείο? Αλλά το δίχως άλλο χωρίς ιδανικά και αξίες? Τουλάχιστον όχι χωρίς βαρύτατο τίμημα?

Στις δυό χρονικές άκρες της δικηγορικής καριέρας στέκουν άνθρωποι που καλούνται να υπηρετήσουν τη δικαιοσύνη και να σκεφθούν το σκοπό της, την ορθή απονομή της, και να κρατήσουν ορθό στις παράλογες συχνά συνθήκες της έναν κάποιον εντολέα. Γιατί γι’αυτόν πρώτα από όλα δουλεύουμε. Που μπορεί να είναι αθώος, μπορεί να είναι λαμόγιο, μπορεί να είναι φονιάς, μπορεί να είναι πλούσιος ή ξένος, χριστιανός ή άθεος, ή και μπορεί να περιφρονεί βαθύτατα το σύστημα και τους θεσμούς. Δουλεύουμε οι δικηγόροι χωρίς γνώμονα όπως το ΚΑΛΟ και το ΚΑΚΟ αλλά μόνον την απόδοση δικαιοσύνης. Δίπλα σε αυτόν τον εντολέα νέοι ή παλιοί δικηγόροι καλούμαστε να συνθέσουμε ο καθένας από την πλευρά του την ιδιότητα του συλλειτουργού και τους ελεύθερου επαγγελματία. Ισως και του ελεύθερου ανθρώπου.

Δεν θα μας απαντήσει σε αυτό το εγχείρημα ούτε η πολιτική, ούτε ο συνδικαλισμός, ούτε η κοινωνία η ίδια. Το θέμα είναι αυστηρά προσωπικό, όπως προσωπική εκτίμηση είναι η ελευθερία και η αξιοπρέπεια.  Πώς λοιπόν μετριέται η ελευθερία και η αξιοπρέπεια του συλλειτουργού της δικαιοσύνης και του ελεύθερου επαγγελματία?

• Με αμοιβή που επιτρέπει να λες όχι και παρόλα αυτά να επιζείς για κάποιο καιρό.
• Με γνώση και δουλειά τόσο σκληρή που να επιτρέπει να διατηρείς τα μάτια και το νου ανοιχτά σε εποχές πολυνομίας και ανομίας.
• Με ήθος και υπερηφάνεια, με πείσμα και τόλμη, τόση που να σου έχεις το κουράγιο να στηρίξεις και υποστηρίξεις τον «άλλο», τον εντολέα, με σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα.
• Με θέσεις και προσωπικές απόψεις που εκφράζονται και συμβάλουν στην εικόνα που έχει ο πολίτης για την απονομή δικαιοσύνης.
• Με συγκρούσεις και συνθέσεις, με ελευθερία γνώμης και αντιπαράθεσης
• Με εξέλιξη προσωπική και κοινωνική συνάμα, με συνεχείς αλλαγές
• Με συνεργασία με τους συναδέλφους αλλά και μοναχικά
• Με απουσία εξαρτήσεων

Δηλαδή, θα έπρεπε οι δικηγόροι να είναι πλούσιοι εξ αρχής, θα έλεγε κάποιος ώστε να είναι συλλειτουργοί της δικαιοσύνης? Ταξικό το επάγγελμα? Ελιτίστικο?

Και ναι και όχι λοιπόν πιστεύω

Το ναι είναι η γενική απάντηση, αν και δεν περιορίζεται στην ανάγκη οικονομικής ευμάρειας μόνον. Αξιώνει παιδεία και πάνω από όλα προσωπικότητα. Συχνά η προσωπικότητα όμως δεν συμπορεύεται με την οικονομική ευμάρεια που κάνει πιο μαλθακούς τους ανθρώπους και λιγότερο αγωνιστικούς. Το ναι είναι το δύσκολο και το εξαιρετικό στοιχείο που οφείλει να έχει ο δικηγόρος ώστε να συνθέτει τις ιδιότητες του συλλειτουργού της δικαιοσύνης και του ελεύθερου επαγγελματία. Ότι μάλιστα του λείπει πρέπει να το συμπληρώσει με τις δυνάμεις του. Αλλά ναι, δικηγορία χωρίς προσωπικότητα και σθένος δεν γίνεται.

Και όχι όμως. Δεν απαιτείται να είναι κανείς εξαρχής εύπορος ή να έχει γνωριμίες.

Το όχι είναι η αφεντιά μου. Και πιστέψτε με, αν το κατάφερα εγώ, όλοι μπορείτε. Και εγώ δεν είμαι η μοναδική. Το αντίθετο μάλιστα.

Αυτή η πίστη στη σύνθεση των άνω ιδιοτήτων, είναι ο πρώτος λόγος που συμμετέχω στο ψηφοδέλτιο του Παναγιώτη Περάκη στις επικείμενες εκλογές του ΔΣΑ, το οποίο με δέχεται, για να θυμίζω σε όλους τους συναδέλφους ότι γίνεται και ότι όλοι μπορούν και ότι δεν πρέπει να το βάλουν κάτω. Ο επόμενος είναι η υποχρέωση απέναντι στους νεώτερους συναδέλφους που προτίθεμαι και να πριμοδοτήσω να σταθώ πλάι τους και να τους ανοίξω όποιο δρόμο μπορώ ώστε να προχωρήσουν πιο μακριά. Ευχαριστώ λοιπόν τον Παναγιώτη για την ευκαιρία που μου προσφέρει στις συγκεκριμένες εκλογές να λάβω  το λόγο, ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς πάσης φύσεως, και ο λόγος μου να γίνει μέρος μιας μεγάλης ζύμωσης για το μέλλον της δικαιοσύνης στον τόπο, από κοινού με άλλους συναδέλφους όλους συλλειτουργούς της ίδιας δικαιοσύνης που με πάθος αναζητούμε.

Οι εκλογές αυτές θα αποτελέσουν σύγκρουση γενεών λένε κάποιοι. Νέοι εναντίον γέρων. Διαφορετικά συμφέροντα, διαβάζω εδώ και εκεί, μεταξύ νέων και γέρων δικηγόρων.

Όντας περίπου στη μέση ηλικιακά, ούτε γριά ούτε νια πλέον για δικηγόρος, νομίζω ότι οι αφορισμοί αυτοί πράγματι αρμόζουν σε συνδικαλιστές που δεν έχουν τίποτε άλλο να προτείνουν εκτός από την ηλικία. Είτε ως νέοι είτε ως γέροι θα πρέπει να προτιμηθούν για το λόγο ως Πρόεδροι του Συλλόγου τους.

Θα μπορούσαμε μάλιστα να θέσουμε και άλλα ανάλογα όρια:  Άνδρες κατά Γυναικών που ψευτοδουλεύουν και γεννάνε και παίρνουν τόσες δουλειές επειδή είναι όμορφες και σπασίκλες,  Αθηναίοι κατά επαρχιωτών που έρχονται στο σύλλογο της Αθήνας και τρώνε το ψωμί του βέρου Αθηναίου, συγγενείς δικηγόρων από τζάκι και δικηγόροι πρώτης γενιάς με το σπαθί τους. Με ή δίχως μεταπτυχιακό. Με σπουδές σε ελληνικό ή σε πανεπιστήμιο άλλης χώρας. Επίσης θα μπορούσαμε να διακρίνουμε Ολυμπιακούς εναντίον Παναθηναϊκών (να πάνε στο ΔΣ Πειραιά οι πρώτοι), Χριστιανούς εναντίον αθέων (είναι γνωστό πόσο υποστηρίζονται μεταξύ τους οι χριστιανοί και ιδίως των χριστιανικών οργανώσεων), Μασόνοι κατά ανένταχτων, να συνεχίσω ακόμη?

Βλέπω με τρόμο ότι το πολιτικό σκέλος δεν αναφέρεται ολωσδιόλου καθώς θεωρείται δεδομένο: νέοι κόμματος Α ή Β – γέροι κόμματος Α ή Β.

Το προφίλ του υποψήφιου είναι λοιπόν κομματικό και ηλικιακό.

Τι κάνει ως επαγγελματίας? Αν εργάζεται και τι ακριβώς κάνει? Αν ξέρει το επάγγελμα και τις ανάγκες του? Αν έχει γνώμη? Αν έχει κοινωνικότητα? Αν έχει καλλιέργεια? Αν έχει χιούμορ? Αν είναι ελευθερόφρων και ανεκτικός? Αν έχει ήθος?

Αλλοίμονο όχι αυτά. Αρκεί νέος ή γέρος Συριζαίος, Πασόκος, ΝΔιτης. Αρκεί!
σε ποιους?

Σε αυτούς που είναι συνδικαλιστές και ο τόπος είναι γεμάτος τέτοιους. Τους ξέρουμε από τα αμφιθέατρα και τους βλέπουμε στα δικαστήρια ή στις ενώσεις νέων ή γέρων… Συνδικαλιστές καριέρας.  Αυτό λοιπόν είναι ο Πρόεδρος του ΔΣΑ? Ή οποιουδήποτε Δικηγορικού Συλλόγου?

Τότε δεν πάμε για εκλογές αλλά για νέους ωραίους και ατυχείς ή γερομπαμπαλήδες όλους συνδικάλες και γιατί όχι… με έφεση στο ποτό (αρετή που επί χρόνια χαρακτήριζε το συνδικαλισμό στο ΔΣΑ). Λέει η ιστορία μάλιστα ότι όταν βγαίνουν τα αποτελέσματα ο καφετζής φέρνει μπουκάλι ουίσκι ανά κεφάλι.

Προσωπικά δεν θα έθετα κανένα όριο και καμία απαγόρευση. Το επάγγελμά μας είναι το πιο ελεύθερο επάγγελμα στον κόσμο. Όλοι χωράνε αν αξίζουν. Και υπάρχει χρόνος αρκετός να το αποδείξουν. Ακόμη και οι συνδικαλιστές καριέρας και οι μπεκρήδες. Ακόμη και αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε ηλικιακές κατηγορίες ή σε άλλες κατηγορίες. Ελεύθερο επάγγελμα σημαίνει πριν από όλα ελεύθερη σκέψη.

Με μια σημαντική γνωμοδότηση, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο το 2016 άναψε «πράσινο φως» για την πραγματοποίηση πολιτιστικών εκδηλώσεων κοσμικού χαρακτήρα στη Ροτόντα Θεσσαλονίκης.

Η Ροτόντα κτίστηκε γύρω στα 306 μ. Χ., επί καίσαρα Γαλερίου, για να λειτουργήσει ως ναός του Δία ή του Κάβειρου, ενώ κατά άλλους υπήρξε Μαυσωλείο του ίδιου του καίσαρα. Κατά τα παλαιοχριστιανικά χρόνια, άγνωστο πότε ακριβώς, μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό, αφιερωμένο πιθανότατα στους Ασωμάτους ή Αρχαγγέλους. Τα εξαιρετικά ψηφιδωτά του μνημείου χαρακτηρίζονται από λαμπρά χρώματα και πλούτο θεμάτων με φυτικά και γεωμετρικά μοτίβα. Υπέστη επεμβάσεις ήδη από τα παλαιοχριστιανικά χρόνια, ενώ το 1590/1 μετατράπηκε σε τζαμί από τον Σεΐχη Σουλεϊμάν Χορτατζή Εφέντη.

Όπως δήλωσε τότε  η γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη, «μέχρι σήμερα η Ροτόντα, εκτός το ότι είναι επισκέψιμο μνημείο, είχε ως μόνες χρήσεις τη διεξαγωγή λειτουργίας 12 μέρες τον χρόνο, όμως λόγω του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της, στον οποίο η Αρχαιολογική Υπηρεσία θέλει να δώσει μεγαλύτερη έμφαση, αλλά και επειδή υπάρχουν αιτήματα φορέων της πόλης, έρχεται μια πρόταση από την αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων για διεύρυνση των χρήσεων».

Συγκεκριμένα, τα μέλη είπαν «ναι» στις προτάσεις της Εφορείας Αρχαιοτήτων της Πόλης Θεσσαλονίκης, που μετά την εισήγηση της Διεύθυνσης Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, ορίστηκαν ως εξής:

• Μουσικές εκδηλώσεις «σοβαρής μουσικής», κοσμικής και θρησκευτικής, κλασικής, αλλά και νεότερης καταξιωμένων Ελλήνων και ξένων συνθετών από μεγάλα και μικρά σύνολα, ορχήστρα ή σολίστ. Επίσης, εκδηλώσεις κλασικού λυρικού τραγουδιού, μπελκάντο, χορωδιακών συνόλων ή μεγάλων έργων, όπως ορατόρια, ρέκβιεμ, θρησκευτικής μουσικής, όπως βυζαντινής, δυτικοευρωπαϊκής, ανατολικοευρωπαϊκής, spiritual, καθώς και μπαρόκ, ακόμα και αρχαίας ελληνικής μουσικής.

• Εκδηλώσεις λόγου ή απαγγελίας κλασικών έργων. Στις πρώτες συμπεριλαμβάνονται διαλέξεις, καθώς και ημερίδες που θα έχουν σχέση με τον χώρο της Ροτόντας. Εξάλλου, όπως ειπώθηκε στο Συμβούλιο, το μνημείο είναι ακόμα ανεξερεύνητο σε μεγάλο βαθμό, γεγονός που θα επέτρεπε τη διεξαγωγή επιστημονικών ημερίδων για το θέμα σε τακτά διαστήματα.

• Τέλος, «εκθέσεις υψηλής αισθητικής συναφούς θεματολογίας με τον χώρο», κυρίως με πρωτότυπες θεματικές και με λιτή μουσειογραφική παρουσίαση.

Όπως ειπώθηκε στο Συμβούλιο, οι παραπάνω εκδηλώσεις -απόρροια της οικουμενικότητας και μοναδικότητας του χώρου, αλλά και της ανυπέρβλητης καλλιτεχνικής αξίας του παλαιοχριστιανικού ψηφιδωτού διακόσμου της (ορατού πλέον σε όλο τους το μεγαλείο με την απομάκρυνση των σκαλωσιών)- θα πρέπει να είναι αντάξιες του μνημείου, ενώ δεν θα επιτρέπονται εκθέσεις που θα το μετατρέπουν σε αίθουσα τέχνης.

Πρόκειται για εκδηλώσεις από επίσημους φορείς της χώρας και του εξωτερικού, το ΥΠΠΟΑ, τη δημοτική αρχή, καθώς και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, που θα υλοποιούνται σε άμεση συνεργασία με την αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων και υπό τον όρο το περιεχόμενό τους να ανταποκρίνεται στο ιστορικό και μνημειακό χαρακτήρα της Ροτόντας.

Τα πρώτα αιτήματα έχουν ήδη κατατεθεί.

Όπως έγινε γνωστό στο ΚΑΣ, υπάρχει αίτημα από την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης για μια συναυλία τον Απρίλιο, καθώς και από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στις 13 Μαρτίου για μια ανάγνωση της μεταγραφής του Σεφέρη στο «Άσμα Ασμάτων» από ομάδα νέων ποιητών στις 13 Μαρτίου, ημέρα γέννησης του ποιητή.

Τα παραπάνω θα εξεταστούν στο άμεσο μέλλον από το Συμβούλιο, που θα έχει και τον κύριο λόγο για όλα τα αιτήματα σχετικά με τις εκδηλώσεις στη Ροτόντα, η οποία έχει συμπεριληφθεί από το 1988 στον κατάλογο των μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.

Μια άλλη πρόταση, που δεν απασχόλησε όμως το Συμβούλιο, καθώς η εισήγηση της αρμόδιας διεύθυνσης του υπουργείου Πολιτισμού ήταν εξαρχής αρνητική, αφορούσε την πρόσθεση μιας επιπλέον θείας λειτουργίας εντός της Ροτόντας την Ημέρα των Αγίων Ασωμάτων (ή Αρχαγγέλων), προκειμένου να συνδεθεί ο ναός με την αφιέρωσή του στους αγίους κατά τη βυζαντινή περίοδο. Η αρμόδια διεύθυνση τόνισε ότι η συγκεκριμένη λειτουργία θα μπορούσε να συμπεριληφθεί με εκείνη του Νοεμβρίου, καθώς ως γνωστόν από το 1999 τελούνται 12 θείες λειτουργίες εντός του χώρου της Ροτόντας, μία για κάθε μήνα.

Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις (που στο σύνολό τους πέρασαν από το ΚΑΣ κατά πλειοψηφία, καθώς η Έφορος Αρχαιοτήτων Αθηνών κ. Μπάνου συμφώνησε με μέρος αυτών) δεν θα ξεπερνούν τις 12 τον χρόνο (μια για κάθε μήνα) και οι θεατές τους 300 κάθε φορά, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες μπορούν να εμπλουτίζονται και με άλλες που θα γίνονται στον αύλειο χώρο.

Σε περίπτωση περιοδικών εκθέσεων, τα εγκαίνιά τους θα λογαριάζονται ως μία εκ των 12 εκδηλώσεων του έτους, με τις υπόλοιπες μέρες διάρκειάς τους να εντάσσονται στις καθημερινές επισκέψεις του μνημείου, όπως συμβαίνει και στα μουσεία.

Επίσης, όπως ειπώθηκε στο Συμβούλιο, στο εσωτερικό της Ροτόντας θα υπάρξει κάποια στιγμή μια μικρή μόνιμη έκθεση από αρχαιότητες που έχουν βρεθεί από τις ανασκαφές εντός ή εκτός (στον αύλειο χώρο) της, καθώς υπουργική απόφαση του 2012 έχει κάνει λόγο για υλοποίηση μουσειολογικής και μουσειογραφικής μελέτης.

ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα για την ελευθεροτυπία και τις εξελίξεις στα ΜΜΕ κάηκε μέσα στις κραυγές και την πολιτικολογία.

κάποιος δικαστής αργεί.

κάποια πραγματικότητα δημιουργείται.

μέρα με την ημέρα τα ΜΜΕ χάνουν το κύρος τους, οι δημοσιογράφοι τις εργασίες τους, η παλαιά τάξη προσώπων κλονίζεται.

Ποιό είναι το νέο, το νεωτερικό, το σύγχρονο?

Ο ΣΔΕΕ ξεκίνησε τη ζωή του και την προχώρησε χωρίς το φορολογικό πλεονέκτημα των δικηγορικών εταιριών. Τούτο όσο και αν μοιάζει δυσάρεστο δίδει την ευκαιρία για να δούμε τι πραγματικά προσφέρει ο θεσμός και που κατευθύνεται σε ένα τόσο ατομοκεντρικό επάγγελμα και μία τόσο δύσκολη ως προς την συνεργασία επικρατούσα αντίληψη.

Οι δικηγορικές εταιρίες μετά το θάνατο κάποιων σημαντικών ιδρυτών τους απέδειξαν ότι επιβίωσαν και επέτρεψαν την επαγγελματική συνέχεια πολλών άξιων δικηγόρων μέσα στο συνολικό σχήμα συνεργασίας. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα την εταιρία Κουταλίδη είναι δεδομένο ότι οι συνάδελφοι εργάζονται με κληρονομιά και ευχή από τον ιδρυτή της εταιρίας την αριστεία. Ο Νίκος Κορίτσας που εκλέχθηκε στο ΔΣ του ΣΔΕΕ αποτελεί παράδειγμα δικηγόρου που υπηρέτησε το θεσμό προσθέτοντας την δική του ξεχωριστή προσωπικότητα.

Οι δικηγορικές εταιρίες παραμένουν όμως ατομοκεντρικές όπως διαπιστώνει κανείς από τη σημασία που υπάρχει για τις περισσότερες από αυτές στο πρόσωπο του ιδρυτή τους. Σπάνια συναντά κανείς δικηγορικές εταιρίες “επωνύμων” δικηγόρων και όσοι το προσπάθησαν δεν κράτησε για πολύ. Η εταιρία Κυριακίδης Γεωργόπουλος είναι μία σπουδαία εξαίρεση όπου ο “κατεστημένος’ Κυριακίδης δέχθηκε ισότιμα τον Λεωνίδα Γεωργόπουλο ως εταίρο και πιστεύουμε και το σύνολο των μη μνημονευόμενων στην επωνυμία συνεργατών και συνεταίρων λόγω και του μεγάλου πλήθους τους. Τόσο ο Λεωνίδας όσο και άλλοι άξιοι δικηγόροι συμπαρατάχθηκαν και πέτυχαν με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Πιστεύουμε ότι ο Λεωνίδας θα εισφέρει αυτή τη δυναμική στο ΣΔΕΕ συγκρατώντας τις διασπάσεις και τις κοκορομαχίες και προβάλοντας την σύμπραξη της αριστείας.

Οι δικηγορικές εταιρίες είναι συνάρτηση κληρονομικής δυναμικής και ευνοούν τους γιούς και τις κόρες σε βάρος των άλλων δικηγόρων. Είναι γεγονός ότι τούτο συμβαίνει συχνά παρότι θα έλεγε κανείς ότι η δικηγορία είναι ίσως το μόνο επάγγελμα που επιτρέπει την κληρονομική διαδοχή καθώς αυτή δεν σημαίνει αυτοτελώς απολύτως τίποτε. Αν το τέκνο δεν αξίζει, όσα κληρονόμησε χάνονται σε ελάχιστο χρόνο καθώς οι πελάτες μπορούν να γνωρίζουν το συμφέρον τους. Ο ΣΔΕΕ έχει χαρακτηριστικά τ παραδείγματα δικηγορικών εταιριών που άντεξαν στη συνέχεια όπως η Ζέπος Γιαννόπουλος με το Δημήτρη Ζέπο να εργάζεται και διαφοροποιείται δυναμικά προσδίδοντας στην εταιρία και το προφίλ που ταιριάζει στο σύνολο των συνεταίρων. Ιδιαίτερης σημασίας το παράδειγμα αυτό μάλιστα αν εκτιμήσει κανείς το γεγονός ότι οι Ζέποι είναι παλιοί όσο σχεδόν η χώρα και ο Δημήτρης μοναδικός όσο κανείς στη χώρα. Και όμως τα κατάφερε.

Οι δικηγορικές εταιρίες δεν ταιριάζουν με το ΔΣΑ και την αντίληψη που αυτός έχει με το δικηγόρο λένε πολλοί. Τούτο όμως διαψεύσθηκε από τη διαδρομή τους, με όλα τα σφάλματα που πιθανό έκαναν και αιτιολογούνται από τη νεότητα του θεσμού. Ο Νικόλας ο Κανελλόπουλος δουλεύει προς την κατεύθυνση αυτή δυναμικά και γεφυρώνει το χάσμα.

Οι δικηγορικές εταιρίες είναι ανδροκρατικές. Και αυτό είναι αλήθεια όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Οι λιγοστές εξαιρέσεις χαρακτηρίζουν την αργή πορεία στην αλλαγή. Η εταιρία Καρατζά με βαρύ φορτίο και παράδοση επέτυχε να επιτρέψει σε μία “κόρη” να επιβληθεί παρά τον επαγγελματικό  ρατσισμό προς τις γυναίκες και τις κόρες που υπάρχει στην Ελλάδα. Η Κατερίνα επιβλήθηκε και επέβαλε παράλληλα σειρά πανάξιων ανδρών συνεργατών/ συνεταίρων αλλά και εξαίρετων γυναικών. Είναι ιδιαίτερη χαρά για όλες μας που μετέχει στο ΔΣ του ΣΔΕΕ και προσδοκούμε να δώσει κίνητρο σε πολλές άλλες συναδέλφους.

Οι δικηγορικές εταιρίες μαζεύτηκαν στην Αθήνα λένε πολλοί. Πράγματι πολλές εταιρίες είναι στην Αθήνα ενώ ο ΣΔΕΕ δεν περιλαμβάνει εταιρίες άλλων πόλεων στο βαθμό που θα περίμενε κανείς. Τούτο πρέπει να αλλάξει και να μην περιορισθεί στη Θεσσαλονίκη που ούτως ή άλλως έχει σπουδαίες εταιρίες. Το επόμενο ΔΣ θα είναι φτωχό χωρίς εταιρίες από άλλους δικηγορικούς συλλόγους.

Οι δικηγορικές εταιρίες είναι γεροντοκρατούμενες. Και αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό αλήθεια. Ομως όχι όσο το δικηγορικό επάγγελμα θα πρέπει να παραδεχθεί κανείς. Ο νέος συνάδελφος Πέτρος Φραγκίσκος που κατάφερε να εισέλθει στο ΔΣ είναι ένα παράδειγμα τριαντάρη που την παλεύει όπως λέμε πλέον και έχει πείσμα.

Με τούτα και με κείνα ευχόμαστε στο νέο ΔΣ να είναι καλοτάξιδο και να καταφέρει να παράγει έργο. Να είναι λιγότερο στατικό και φοβισμένο. Να κατανοήσει το έργο του που είναι μεγάλο και σπουδαίο αν θελήσει να το προβάλει. Από όλους μας θα έχει βοήθεια αν τη ζητήσει. Και τα παλαιά σφάλματα θα ξεχασθούν αν δεν επαναληφθούν. Το δικηγορικό επάγγελμα αλλάζει συνεχώς, περνά τεράστια κρίση αλλά να θυμάστε ότι η εικόνα του δικηγόρου στα ακροατήρια και τη συμβουλευτική είναι βελτιωμένη τα τελευταία χρόνια εξαιρετικά. Ας εμπιστευθούμε τους νέους που αξίζουν και ας ξεπεράσουμε τις στρεβλώσεις του παρελθόντος, των κομμάτων της παλαιάς και αποτυχημένες σε μεγάλο βαθμό ελληνικής κοινωνίας.

Ο ΣΔΕΕ πέραν των όσων και είναι πολλά μπορεί κανείς να του καταμαρτυρήσει έχει πολλά να προσφέρει στη νέα εικόνα του επαγγέλματος που δημιουργείται. Αρκεί να πάψει να καμαρώνει για την υπαλληλοποίηση των νέων συναδέλφων και τον πλούτο και την επιτυχία των παλαιών. Αυτά αποδείχθηκαν φενάκη.

Πρόκειται για ένα δημοσίευμα το περιεχόμενο του οποίου ιντριγκάρει και δύσκολα διαψεύδεται.

Δεν νομίζω κανείς να περιμένει η Προεδρία της Δημοκρατίας να εκδώσει ανακοίνωση λέγοντας ότι ουδεμία σχέση έχει με το δημοσίευμα. Ούτε φυσικά ο κ. Υπουργός. Οσο για το δικαστή που φέρεται να νίκησε νομίζω ότι Κυριακή σήμερα βλέπει Παναθηναϊκό και μάλλον δεν θα διαψεύσει τον έγκυρο και σοβαρό δημοσιογράφο. Δεν περιμένει κανείς οι δικαστές που μετέχουν στη σύνθεση της κρίσιμης απόφασης να διαψεύσουν τα λεγόμενα του δημοσιογράφου, ούτε φυσικά ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας να αρνηθεί τη σχέση που του αποδίδεται με την Κυβέρνηση?

Τι μένει λοιπόν να γίνει? Ε πιστεύουμε ότι εκεί εναπόκειται ο σκοπός του δημοσιεύματος, το οποίο γράφει με δυναμισμό όσα λέγονται εδώ και καιρό από τους επαϊοντες. Και για τη δίκη των καναλιών οι γνώστες είναι πολλοί. Ιδίως μέχρι να εκδοθεί επιτέλους η απόφαση που έχει αφήσει ιστορία πριν ακόμη υπάρξει.

Σημεία των καιρών για την κατάσταση της δικαιοσύνης, της δικηγορίας, της πολιτικής το άρθρο αυτό εκθέτει την κατάσταση της χώρας που μοιάζει να είναι με μικρό συνοικιακό καφενείο.  Λίγο από σεξ, λίγο από φήμες, λίγο από ίντριγκα- εκβιασμό και ιδού η τύχη της ελεύθερης τηλεόρασης. Μήπως τελικά την απόφαση θα ήταν καλύτερο αντί για τον Σύμβουλο  κ. Παπαγεωργίουνα συνέτασσε η Ελένη Μενεγάκη?

Φυσικά ο κ. Τέλλογλου έκανε το δημοσιογραφικό του καθήκον. Το δίχως  άλλο έτσι θα έπραττε αν ο εισηγητής δικαστής ήταν ματιασμένος και το γνώριζε ή αν είχε δει όνειρο την παραμονή η πλειοψηφία. Διότι όλα έχουν επίδραση σε μία απόφαση. Οι έρωτες, οι φίλοι, οι γνωστοί, το μάτι, τα νομικά, οι Πρόεδροι, ο Παναθηναϊκός και φυσικά οι προσευχές. Γιατί ποιός καναλάρχης δεν προσευχήθηκε την παραμονή της τελευταίας διάσκεψης?

Ας με συγχωρέσει ο καλός δημοσιογράφος για τα παραπάνω. Παρέλειψε ίσως να αναφέρει για το δικηγόρο που εκβιάσθηκε και παραφρόνησε μέσα στο ακροατήριο, για τη σημασία της προσωπικότητας του κ. Μαρινάκη στα δικαστικά δρώμενα γνωστά και από το καράβι από την Ινδία κοκ.

Από μέρος μου ένα θα του επισημάνω. Ο γνωστόςσε όλους Μιχαήλ Δεκλερής όταν ξεκίνησε τη νομολογία περιβάλλοντος θεωρήθηκε εχθρός της μακαρίτισσας Μαρίκας Μητσοτάκη που δεν τον έκανε Πρόεδρο. Επί έτη το σύμπαν έτρεμε τη νομολογία Δεκλερή και ήταν εκείνος που όρισε ως παραδεκτά ασκούμενες αιτήσεις ακυρώσεως με διεύρυνση του εννόμου συμφέροντος και επέκταση της προθεσμίας των 60 ημερών. Εκείνο τον καιρό όλοι μιλούσαν για τις προσωπικές του προτιμήσεις και τους έρωτες του Τρισμέγιστου (όπως αποκαλείτο) Κάποτε η νομολογία αυτή αποδυναμώθηκε και σήμερα άλλες αγάπες διαπνέουν τη νομολογία του Θησέα του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Κάθε απόφαση όμως και δη αυτές της Ολομέλειας αποφασίζεται από πολλούς δικαστές. Ο καθένας έχει το ρόλο του και κανείς δεν είναι αμελητέος. Μήπως γι’αυτό τάχα δεν φρόντισε του Μάξιμου να διαρρεύει τις μειοψηφίες στην επίμαχη απόφαση?

Οταν με το καλό ο Σύμβουλος κ. Παπαγεωργίου ολοκληρώσει το έργο του (που απο το δημοσίευμα φαίνεται να τελειώνει πιά με το καλό) θα γίνει σαφές ποιός ψήφισε τι και ποιός έρωτας τον οδήγησε στη γνώμη του. Το σίγουρο στην υπόθεσή μας είναι ότι δεν πρόκειται για “έρωτα” αρχηγού κόμματος, για έρωτα χρήματος, για έρωτα δόξας. Το άκρως κατατοπιστικό δημοσίευμα αφήνει πολλούς υπαινιγμούς.

Πράγματι οι εποχές αλλάζουν. Οι νικητές είναι πολλοί και ίσως πράγματι να αξίζει να χρεώσουμε στον αγαπητό Νάσο Ράντο τη νίκη επί των εκβιαστών του. Ομως ούτε και ο ίδιος θα επιθυμούσε πιστεύω να μείνει στην ιστορία ως Εκδικητής ή ως ο άνθρωπος που άλλαξε τις προϋποθέσεις του παραδεκτού της Αιτήσεως Ακυρώσεως για ένα γινάτι.

Εξαιρετικός ο κ. Τέλλογλου αλλά γιατί δεν περιμένει την έκδοση της απόφασης? γιατί δεν νοιάζεται για τους δικαστές της σύνθεσης? Μήπως καμιά φορά είναι αυτοί που αποφασίζουν?

Το θέμα του βιβλίου συναντάται συχνά ως τίτλος όμοιος στην διεθνή βιβλιογραφία: construction arbitration.  Δεν έχει τύχει όμως ιδιαίτερης θεωρητικής προσέγγισης. Από την άποψη αυτή η δυσκολία ήταν μεγάλη και ιδιόμορφη καθώς η ελληνική πραγματικότητα προσθέτει στην διεθνή πρακτική μοναδικές όπως θα διαπιστώσουμε ιδιαιτερότητες.

Κάναμε μια κοινή προσπάθεια στην εμβάθυνση και συστηματοποίηση της κατασκευαστικής διαιτησίας, μιας ιδιαίτερης κατηγορίας διαιτητικής επίλυσης διαφορών που όλο και συχνότερα συναντάται στη χώρα μας και αλλού λόγω των ιδιαιτεροτήτων που χαρακτηρίζουν τις κατασκευαστικές διαφωνίες.

Είναι γεγονός όπως διαπιστώνεται ότι η κατασκευαστική διαιτησία εκτός από τα γενικότερα ζητήματα δικαστικής προστασίας που θέτει εμπλέκεται και σε διαφωνίες που δεν είναι αυστηρά συμβατικές. Σε αντίθεση με άλλου αντικειμένου συμβάσεις, κατασκευαστική σύμβαση εγείρει ζητήματα αδυναμίας εκτέλεσης έργου για λόγους που συνδέονται με απαλλοτριώσεις, πολεοδομικά ή αδειοδοτικά ζητήματα. Ο δικαστής της σύμβασης καλείται να επιλύσει λοιπόν την αδυναμία εκπλήρωσης του ενός για λόγους δημοσίου δικαίου συχνά. Ιδιαίτερη επιστημονική εξειδίκευση των διαιτητών, ιδιαιτερότητες της διαδικασίας που πλέον επιβάλλονται διεθνώς καθιστούν την δικονομική προσέγγιση ιδιαίτερα περίπλοκη επίσης. Όμως και διεθνείς συμβάσεις που εφαρμόζονται και κοινοτικό δίκαιο που εμπλέκεται καθιστούν τη συγκεκριμένη κατηγορία σύνθετη, συναρπαστική και δύσβατη συνάμα. Θεωρούμε ότι η κοινή εργασία προσέφερε στην εμβάθυνση και την ανάδειξη πολλών διαφορετικών σημείων του έργου μας.

Εργασθήκαμε από κοινού και χωριστά με πολλή συζήτηση και διαφορετικές πρωτοβουλίες. Η συνεργασία ήταν δοκιμασμένη στο επαγγελματικό πεδίο όμως νέα στο επιστημονικό. Είχαμε την τύχη να έχουμε άφθονο υλικό από τη δουλειά μας το οποίο εκτιμήσαμε ότι αξίζει να τεθεί στην επιστημονική βάσανο εκ νέου.

Το βιβλίο μας έχει τρία κυρίως μέρη που στοχεύουν στην ανάδειξη του όλου ζητήματος. Στο πρώτο μέρος επιχειρείται η οριοθέτηση της έννοιας της κατασκευαστικής διαιτησίας και ο προβληματισμός γύρω από αυτήν. Στο δεύτερο αναδεικνύονται οι δικονομικές ιδιαιτερότητες αυτού του τύπου διαιτησίας καις το τρίτο επικεντρωνόμαστε στο εφαρμοστέο σε αυτήν δίκαιο.  Το συμπέρασμά μας είναι ότι η συγκεκριμένη κατηγορία διαιτητικής επίλυσης διαφορών έχει λόγω ύπαρξης ως ξέχωρη επιστημονική κατηγορία καθώς συντρέχουν σημαντικά ζητήματα που την διαφοροποιούν από την ευρύτερη εμπορική διαιτησία και απαιτούν ξεχωριστή προσέγγιση. Τούτο αναδεικνύεται τόσο στο δικονομικό όσο και στο επίπεδο του ουσιαστικού δικαίου.

Παρότι η διαιτησία προτείνεται ως μέθοδος επίλυσης διαφορών για συγκεκριμένους λόγους, ταχύτητας, μυστικότητας, αποτελεσματικότητας παραμένει μία ακριβή παροχή δικαστικής προστασίας η οποία εν τέλει δεν προσφέρει όσα υπόσχεται καθώς κατά των διαιτητικών αποφάσεων προσφεύγουν τα μέρη ενώπιον των δικαστηρίων με αποτέλεσμα η απόδοση δικαίου να καθυστερεί και να αφήνει ακόμη και τα μέρη μιας τόσο περίπλοκης και ακριβής διαδικασίας με την αίσθηση ότι δεν αποδίδεται έγκαιρα και αποτελεσματικά δίκαιο. Ίσως από την θέση αυτή να διαπιστώναμε ότι το μεγαλύτερο προσόν της διαιτητικής επίλυσης κατασκευαστικών διαφορών να είναι η δυνατότητα συμβιβαστικής επίλυσης των διαφορών κατά την εξέλιξη της διαιτησίας και η αποφυγή περαιτέρω συγκρούσεων προς όφελος του αποτελέσματος της σύμβασης που είναι κατασκευαστικό έργο συχνά μάλιστα και έργο υποδομής. Η διαιτησία περισσότερο κοντά στη συμφωνία από ό,τι στη σύγκρουση επιτρέπει την διαμόρφωση συναίνεσης και βούλησης υπέρβασης των διαφωνιών από τα μέρη. Και τούτο είναι το μεγαλύτερο δίδαγμα της διαδικασίας που εξετάζει η ανά χείρας μελέτη: ότι η συναίνεση οφείλει να είναι διαρκής και να μην περιορίζεται στην αρχική συμφωνία και υπογραφή μιας σύμβασης. Η διαιτησία σε αυτό μπορεί να συνεισφέρει. Αν η σύγκρουση είναι το ζητούμενο καμία δίκη δεν θα προσφέρει την ποθητή απόδοση δικαιοσύνης.

σήμερα όσο ποτέ νοσταλγώ κάποιους παλαιούς δημοσιογράφους που ήξεραν πότε να σωπαίνουν.

φέτος υπήρξε μία εμβόλιμη δικάσιμος της Ολομέλειας του ΣτΕ το καλοκαίρι στις 4/7 και πάλι. Αυτή τη φορά με Πρόεδρο και το σύστημα σε πλήρη λειτουργία του δικαστηρίου. Η εμβόλιμη αυτή δικάσιμος αφορούσε το διαγωνισμό των τηλεοπτικών αδειών και έγινε πριν τη διεξαγωγή του. Ομως δεν ακολουθήθηκε το περσυνό σενάριο διάσκεψης αυθημερόν με αποτέλεσμα ο διαγωνισμός να διεξαχθεί και να βρισκόμαστε όπου βρισκόμαστε σήμερα με γνωστές μόνον τις αποφάσεις των ασφαλιστικών μέτρων του ίδιου δικαστηρίου που έχουν δημοσιευθεί. Ο διαγωνισμός μάλιστα όπως φαίνεται ολοκληρώθηκε και πολλά χρήματα αναμένεται να εισέλθουν στο κρατικό μας ταμείο…

σήμερα μία διάσκεψη για την υπόθεση που ήταν γνωστή από καιρό οδήγησε σε κανάλια και δημοσιογράφους στο κτίριο του δικαστηρίου επειδή αυτό διασκέπτεται. Η διακοπή της διάσκεψης έλαβε εξίσου εκτεταμένη δημοσιότητα ενώ ο τύπος στέργει να προβάλει συνεντεύξεις τύπο δικηγόρου, δηλώσεις δικηγόρου, άλλες επιστημονικές ενώσεις σε πλήρη εκκρεμοδικία να παρουσιάζουν απόψεις επιστημόνων με πολιτικά ή μη εύσημα και γενικά να δημιουργεί “ναρκίσσους” της δικαιοσύνης οι οποίοι ευκαιρίας δοθήσης πρωταγωνιστούν και αυτοί στο σήριαλ των καναλιών.

υπεύθυνος για αυτή την παρωδία είναι φυσικά όποιος αποφάσισε να αφήσει τις διασκέψεις στο έλεος των ναρκίσσων και τη διεξαγωγή των δικών στο παιχνίδι της εξουσίας. Διότι αυτές οι δίκες, συνδέουν ευθέως το αποτέλεσμά τους με το χρόνο έκδοσης των αποφάσεων που αφορούν.

ο χρόνος έκδοσης απόφασης για την υπόθεση των αδειών έχει μάλιστα περισσότερη σημασία από το σκεπτικό της.

τα ασφαλιστικά δημιουργούν τετελεσμένα και η εμβόλιμη δικάσιμος της 4/7, μετά τη διεξαγωγή της, συνέχισε το θέρος εν ειρήνη. συνεχίζει πλέον να αναμένει την διεξαγωγή διάσκεψης η οποία θα ανακοινωθεί προ εικοσιτεσσάρων ωρών όπως ανακοινώθηκε.

στο μεταξύ εκτίθενται όλοι οι παράγοντες του συστήματος, τα χρέη και οι οφειλές τους στην κοινή θέα και όσο ο χρόνος προχωρά μετά την διεξαγωγή της εμβόλιμης δικασίμου θα εκτίθενται όλο και περισσότερο, όλοι και περισσότεροι.

δύο εμβόλιμες, πολλά συμπεράσματα. Η απόφαση χρειάζεται τάχα?

O Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο  είναι Πορτογάλος πολιτικός και 11ος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Διατέλεσε επίσης πρωθυπουργός της Πορτογαλίας από τις 6 Απριλίου 2002 ως τις 29 Ιουνίου 2004, όταν παραιτήθηκε για να αναλάβει την προεδρία της Επιτροπής. Ανέλαβε επίσημα την προεδρία της Επιτροπής στις 22 Νοεμβρίου 2004. Η θητεία του ανανεώθηκε το 2009 με την επανεκλογή του από τους ευρωβουλευτές στις 16 Σεπτεμβρίου 2009.

Μαοϊκός στα νεανικά του χρόνια, έγινε πρωθυπουργός ως ηγέτης του κεντροδεξιού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στο οποία συνεχίζει να ανήκει. Τον Ιούλιου του 2016 διορίστηκε από την Goldman Sachs μη εκτελεστικός πρόεδρος των διεθνών δραστηριοτήτων της. O διορισμός αυτός προξένησε σημαντικές αντιδράσεις θέτοντας το ζήτημα της δεοντολογίας και των κωδίκων δεοντολογίας σε δοκιμασία.

Ως «ηθικά απαράδεκτη» χαρακτήρισε μάλιστα ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ την πρόσληψη του πρώην προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο από την αμερικανική επενδυτική τράπεζα Goldman Sachs.

Από νομικής απόψεως η απόφαση του τέως προέδρου της Ευρωπαϊκης Επιτροπης Ζοζέ Μανουέλ Μπαροζο να εργαστεί στην αμερικανική Τράπεζα Goldman Sachs είναι συμβατή προς την κοινοτική νομοθεσία και προς τον κώδικα δεοντολογίας που ορίζει τις υποχρεώσεις των μελών της Ευρωπαϊκης Επιτροπης μετά τη λήξη της θητεία τους, δήλωσε όμως  ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκης Επιτροπης Μαργαρίτης Σχοινάς.

Η Ευρωπαία Διαμεσολαβητής, Εμίλα Ο’ Ρέιλι, ζήτησε παρόλα αυτά από τον Πρόεδρο Γιούνκερ για να διευκρινίσει τη θέση της Κομισιόν σχετικά με τον διορισμό του πρώην Προέδρου της Κομισιόν Μανουέλ Μπαρόζο ως μη εκτελεστικού προέδρου και συμβούλου της Goldman Sachs.

Σε επιστολή της η κ. Ο’ Ρέιλι ζητεί από την Κομισιόν να εξηγήσει τι μέτρα έχει λάβει για να ελέγξει αν ο διορισμός είναι σύμφωνος με τις υποχρεώσεις του Μπαρόζο από τον κώδικα δεοντολογίας και την συνθήκη , αν έχει ή πρόκειται να ζητήσει τη γνώμη της επιτροπής ηθικής και δεοντολογίας της Κομισιόν και κατά πόσον η ίδια η Κομισιόν εξετάζει τη μεταρρύθμιση κώδικα δεοντολογίας και συμπεριφοράς των Επιτρόπων.

Η κα Ο’ Ρέιλι ρώτησε επίσης αν και κατά πόσο η Κομισιόν ανησυχεί και υπολογίζει τις δηλώσεις Μπαρόζο πως θα έχει ρόλο συμβούλου για το Brexit και πως θα στεγανοποιήσει τον δικό της διαπραγματευτή Μισέλ Μπαρνιέ (πρώην Επίτροπος στην Κομισιόν επί Μπαρόζο) από τυχόν παρεμβάσεις του παλιού του προϊσταμένου.

Η κα Ο’ Ρέιλι δήλωσε μάλιστα σχετικά: «Η κίνηση του κ Μπαρόζο έχει προκαλέσει ανησυχία σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για την ΕΕ και ιδιαίτερα σε σχέση με την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς της. Αυτό είναι ένα σημαντικό ζήτημα δημόσιου συμφέροντος και πρέπει να εξεταστεί διεξοδικά από την Κομισιόν», εγείροντας μάλιστα ερωτηματικά πάνω στην επάρκεια του ίδιου Κώδικα δεοντολογίας της Κομισιόν. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ευρωπαία Διαμεσολαβητής έχει εσχάτως ζητήσει και επισήμως από την Κομισιόν να τροποποιήσει τον κώδικά δεοντολογίας και συμπεριφοράς των Επιτρόπων.

Ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης έθεσε ήδη ερώτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Επιλογή “άκρως προκλητική” είχε χαρακτηρίσει και ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης, τον “διορισμό του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο ως ακριβοπληρωμένου υπαλλήλου της Goldman Sachs”, σε δήλωσή του στο Real.gr.

Τονίζει ακόμα ότι ο “διορισμός” Μπαρόζο “υπογραμμίζει με έναν κραυγαλέα κυνικό τρόπο τις αιμομικτικές σχέσεις της πολιτικής εξουσίας με τις τράπεζες και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα” και σημειώνει ότι “η Κομισιόν οφείλει να αντιδράσει”.

Εξάλλου την οργή εργαζομένων στην Ευρωπαϊκή Ένωση προκαλεί ο διορισμός του Ζοζέ Μπαρόζο στην Goldman Sachs.

Ο πρώην Πρόεδρος της Κομισιόν ανέλαβε, τον Ιούλιο, τη θέση του μη εκτελεστικού προέδρου της Goldman Sachs International στο Λονδίνο, με βασικό αντικείμενο όπως λέγεται την ομαλή μετάβαση της επενδυτικής τράπεζας στο Brexit.

Στελέχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν ξεκινήσει τη συλλογή υπογραφών, ζητώντας να ληφθούν μέτρα κατά του Μπαρόζο. Τον κατηγορούν ευθέως για «ανεύθυνη και ηθικά κατακριτέα» συμπεριφορά, που ρίχνει νερό στο μύλο των ευρωσκεπτικιστών και των ευρωφοβικών.

Προτείνουν μάλιστα να ανασταλεί η καταβολή της σύνταξής του και των τίτλων που έχει λάβει από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, όσο εργάζεται για τη Goldman Sachs.

Ολες αυτές οι απόψεις (και πολλές άλλες το δίχως άλλο) συμπληρώνουν το παζλ της θεσμικής κρίσης που ξέσπασε το φετινό καλοκαίρι μετά από την απόφαση του κ. Μπαρόζο να συνεχίσει την καριέρα του στον ιδιωτικό τομέα δυναμικά. Δραστηριότητα όχι άγνωστη σε πολλά στελέχη θεσμών αν μη τι άλλο, αποδεικνύει το αχόρταγο της εξουσίας και της δημοσιότητας που απολαμβάνουν πολλοί συνάνθρωποί μας παράλληλα με την πλεονεξία. Το νομικό ζήτημα της σύγκρουσης συμφερόντων που θέτει η ευρωπαϊκή έννομη τάξη είναι ηθικό πρωτίστως και δευτερευόντως νομικό. Αν πάλι σκοπός των Κωδίκων Δεοντολογίας είναι να εξαλειφθεί η ηθική τότε ναι, από νομική άποψη ο κ. Μπαρόζο μπορεί να έχει δίκιο στις επιλογές του. Η συγκεκριμένη συγκυρία περισσότερο από την ατομική πλεονεξία του κ. Μπαρόζο και το θράσος της Goldram Sachs αποδεικνύει τον ελαστικό χαρακτήρα των Κωδίκων Δεοντολογίας και την δύσκολη σχέση ηθικής και δικαίου.