Χτυπάει ακριβώς στις  6:15 π.μ.

Με τα πολλά τραβάς την ώρα ως τις 6:30. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.

Τον χειμώνα έξω  όλα είναι κατάμαυρα. Ξεκινάς το γράψιμο με το φως του pc πριν τον καφέ σου.

Τέτοιες ώρες σε σώζει το τρίτο μπορεί και το δεύτερο.

Στις 8 ακριβώς έχεις βγει στο δρόμο. Δεν παίρνεις αυτοκίνητο, κινείσαι με ταξί ή με πόδια. Ακόμη, μπορείς και κοιτάς τα κτίρια, τον ήλιο, τους ανθρώπους. Είναι μεγάλο προτέρημα που είσαι ζωντανός και αντιδράς στα χιλιάδες ερεθίσματα της πόλης. Ονειρεύεσαι. Κυρίως παίζεις με τις ιδέες.

Δεν έχεις ασκούμενους, ασκούμενος είσαι ο ίδιος του εαυτού σου. Δουλεύεις τα πάντα μόνος και ακόμη και όταν συνεργάζεσαι με κάποιον είναι σα να είσαι μόνος. Εσύ και ο εαυτός σου. Αυτό σου δίνει ρίσκο, σου δίνει όμως και μια τρελή ελευθερία. Ακόμη μπορείς να λες ό,τι θες, να σκέφτεσαι, να προσδιορίζεσαι μες τους χώρους και να βελτιώνεσαι. Καθημερινά.Θαυμάζεις συναδέλφους. Εκτιμάς. Αξιολογείς.

Στην Ελλάδα όλα πρέπει να τα τελειώσεις νωρίς. Εκατό γλώσσες από παιδί, πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά όλα πριν τα τριάντα. Η κούρσα είναι τρελή, και συ δεν πρέπει να μένεις πίσω. Και εκεί, κάπου στα τριάντα έρχεται η κρίσιμη ελάχιστη στιγμή που οι αγωνιστές μένουν χωρίς ίχνος διάθεσης και κουράγιου. Και τότε καλείσαι πάλι μονάχος να πάρεις τη ζωή και τη δουλειά σου στα χέρια σου.

Το επάγγελμα του δικηγόρου δεν θέλει κότσια. Όποιος το λέει χαιδεύει ευγενικά τα αυτιά και είναι κόλακας. Θέλει επιμονή, θάρρος και διαρκή εκπαίδευση. Αυτό που λείπει συχνά είναι η διαρκής σοβαρή και σε βάθος εκπαίδευση.

Οι κακές συνθήκες είναι μόνο το περιτύλιγμα.

10 με 13 ώρες εργασίας τη μέρα ακούγονται πολλές και πράγματι είναι. Στο παιχνίδι αυτό, που λέγεται ζωή, η καλλιέργεια είναι η μεγαλύτερη δύναμη. Φέρνει δουλειά, αλλά πρωτίστως σου δίνει το νόημα. Και το νόημα είναι αλλού: ούτε στα πάρτυ, ούτε στους προεκλογικούς καφέδες. Το νόημα είναι στο μυαλό, το κεφάλι, τα πόδια και τη σκέψη σου. Είναι αυτό που σε κρατά από το πρωί ως το βράδυ, σου δίνει χαρά μες τις βρώμικες αίθουσες και τα ημιφωτισμένα ασανσέρ.

Είσαι ελεύθερη και μπορείς να αγωνίζεσαι. Και ο εργασιακός αγώνας είναι ο πιο θαρραλέος αγώνας στις μέρες μας.

Για αυτό πρέπει όλοι να ψηφίσουμε σε αυτές τις εκλογές και να ψηφίσουμε με λογική και συναίσθημα.

Αυτό το νόημα πρέπει να βρει ο σύλλογος  και μαζί χιλιάδες δικηγόροι. Δεν είμαστε μόνο επαγγελματίες, είμαστε πρωτίστως ελεύθεροι.Και η τύχη του επαγγέλματός μας κρίνεται αποκλειστικά από εμάς.

Υπάρχει όμως ένας λόγος επιπλέον για τον οποίο οι νέοι καλούνται να πάρουν το λόγο δυναμικότερα. Η εποχή τους ανήκει αλλά οι ευκαιρίες είναι περιορισμένες. Πολλοί συνάδελφοι ξενιτεύονται ή αλλάζουν κλάδο εργασίας. Η κρίση χτυπά πρώτα αυτούς. Οι μεγαλύτεροι κοιτούν να τους βάζουν στο περιθώριο. Πρέπει να ακουσθεί η φωνή τους. Το δίχως άλλο. Να μας πουν τις περιμένουν από το επάγγελμα και πως ονειρεύονται τους εαυτούς τους.

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες φυσικά. Συναγερμός στους δικηγόρους λένε κάποιοι.

Αλλά στα δύσκολα φαίνονται οι πολεμιστές και οι τολμηροί.

Καλή επιτυχία και στους δύο λοιπόν.

κατήγγειλαν την ακύρωση της αναγνώρισης της πατρότητας, καθώς και την ακύρωση της νομιμοποίησης του παιδιού. Ισχυρίστηκαν ειδικότερα ότι τα μέτρα αυτά ήταν δυσανάλογα σε σχέση με το υπέρτατο συμφέρον του παιδιού, το οποίο υπαγόρευε, σύμφωνα με τους ίδιους, τη διατήρηση της επί σειρά ετών παγιωμένης γονικής σχέσης και τη διαφύλαξη της συναισθηματικής σταθερότητας του παιδιού.

Το Eυρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι δεν παραβιάστηκε το Άρθρο 8 (δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Σημείωσε ειδικότερα ότι από το αιτιολογικό των αποφάσεων των γαλλικών δικαστηρίων προέκυπτε ότι το υπέρτατο συμφέρον του παιδιού βρισκόταν προσηκόντως στο επίκεντρο του σκεπτικού τους. Τα γαλλικά δικαστήρια έκριναν ότι, παρόλο που το παιδί θεωρούσε τον σύζυγο της μητέρας του ως πατέρα του, το συμφέρον του [παιδιού] έγκειτο, κατά κύριο λόγο, στο να γνωρίζει την αλήθεια για τη βιολογική του καταγωγή.

Οι αποφάσεις αυτές δεν συνεπάγονταν αδικαιολόγητη πρόταξη του συμφέροντος του βιολογικού πατέρα έναντι του συμφέροντος του παιδιού, αλλά βασίζονταν στη σκέψη ότι το συμφέρον του παιδιού και το συμφέρον του βιολογικού πατέρα συνέπιπταν εν μέρει. Επιπλέον οι αποφάσεις των γαλλικών δικαστηρίων, δεδομένου ότι ανέθεσαν τη γονική μέριμνα στη μητέρα, δεν εμπόδιζαν το παιδί να συνεχίσει να ζει ως μέλος της οικογένειας Mandet, όπως επιθυμούσε. (echr.coe.int). Δείτε την

Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης (ΦΕΚ Α’ 240/22.12.2016) ο Νόμος 4446/2016 «Πτωχευτικός Κώδικας, Διοικητική Δικαιοσύνη, Τέλη-Παράβολα, Οικειοθελής αποκάλυψη φορολογητέας ύλης παρελθόντων ετών, Ηλεκτρονικές συναλλαγές,

Τροποποιήσεις του ν. 4270/2014 και λοιπές διατάξεις». Ο νέος νόμος έχει πολύ μεγάλο νομικό ενδιαφέρον καθώς επιφέρει σημαντικές τροποποιήσεις σε βασικά νομοθετήματα, όπως ο Κώδικας Διοικητικής Δικονομίας, ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, το πδ 18/89, ο Πτωχευτικός Κώδικας και ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας. Ο νόμος επιφέρει αλλαγές στη διεξαγωγή της διοικητικής δίκης, καταργεί το δικαστικό ένσημο στις αναγνωριστικές αγωγές, αναπροσαρμόζει τα δικαστικά παράβολα σε πολιτική, ποινική και διοικητική δικαιοσύνη και καθιερώνει τη συμμετοχή των δικηγόρων ως δικαστικών αντιπροσώπων στις αρχαιρεσίες συλλογικών οργάνων. Δείτε το νέο νόμο όπως δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ εδώ

Από καιρό συζητείται ο νόμος αυτός ως προαπαιτούμενο και θέτει ένα νέο πλαίσιο στο θεσμό της πτώχευσης.

Επαναφέρει πρέπει να σημειωθεί  την από καιρό γνωστή στους δικηγόρους απουσία δικαστικού ενσήμου στις αναγνωριστικές αγωγές που είχε οδηγήσει πολλούς σε πλήρη αδυναμία δικαστικής προστασίας.

1. Η (συμπληρωματική ή ευθεία) εφαρμογή της αρχής της καλής πίστης και των ειδικότερων εκφάνσεών της είναι συχνή – όπως άλλωστε και στην περίπτωση των συμβάσεων δημοσίων έργων – στη διαιτητική νομολογία επί διαφορών από τις παρούσες συμβάσεις.
2. Από τις περιπτώσεις εφαρμογής της αρχής αυτής, αναμενόμενη είναι μάλλον εκείνη όπου βάσει της ΑΚ 288, το διαιτητικό δικαστήριο επεμβαίνει διαπλαστικά στη σύμβαση, αναπροσαρμόζοντας επί το έλασσον το συμβατικό αντάλλαγμα (μίσθωμα) που οφείλει να καταβάλει ο εργολάβος (μισθωτής), λόγω ανυπαίτιας αδυναμίας του να χρησιμοποιήσει το παραχωρούμενο ακίνητο σύμφωνα με τον σκοπό της σύμβασης, δηλαδή με υλοποίηση του επιχειρηματικού σχεδίου του.[1] Η περίπτωση αυτή είναι αντίστοιχη εκείνης των δημοσίων έργων, όπου το διαιτητικό δικαστήριο παρεμβαίνει διορθωτικά προκειμένου να αναγάγει την παροχή στο προσήκον μέτρο, αποκλίνοντας από τα συμφωνηθέντα. Όπως ήδη αναφέρθηκε παραπάνω, γίνεται δεκτό και από τα τακτικά δικαστήρια[2] ότι η αναπροσαρμογή αυτή της παροχής έναντι της αντιπαροχής αποβλέπει στην εξασφάλιση της διατήρησης της ισορροπίας της σύμβασης και συνιστά αποζημίωση που περιορίζεται στο προσήκον μέτρο.
3. Πέραν αυτών, έχει γίνει δεκτό ότι η άρση της ευθύνης του αναδόχου για τυχόν καθυστερήσεις του, λόγω της μη σύμπραξης του ΚτΕ, είναι δυνατή όχι βάσει των γενικών διατάξεων περί ενοχών του ΑΚ (όπως παγίως δέχεται η νομολογία[3]), αλλά με ευθεία εφαρμογή της αρχής της καλής πίστης (ΑΚ 200, 288). Στην ίδια διαφωνία, το αντίστοιχο αποζημιωτικό δικαίωμα του αναδόχου έναντι του ΚτΕ θεμελιώθηκε εν μέρει επί της ίδιας αρχής, λόγω εκτίμησης περί συντρέχοντος πταίσματος του τελευταίου (ΑΚ 300).[4]
4. Εξαιρετικό ενδιαφέρον αναφορικά με την εφαρμογή της αρχής της καλής πίστης ακόμα και σε «οριακές» συμβατικές καταστάσεις παρουσιάζει η διαιτητική απόφαση 29/2013, με την οποία κρίθηκε διαφορά επί της καταγγελίας σύμβασης με τον τίτλο «μίσθωση», στην οποία όμως υπήρχε ανειλημμένη υποχρέωση του εργολάβου-μισθωτή για την υλοποίηση επιχειρηματικού σχεδίου και η οποία συνήφθη ύστερα από δημόσιο διεθνή διαγωνισμό που διεξήγαγε ανώνυμη εταιρία του Δημοσίου. Βασικά ζητήματα που τέθηκαν προς επίλυση στην υπόθεση αυτή ήταν α) η νομιμότητα της καταγγελίας από τον εργοδότη-εκμισθωτή και β) το βάσιμο της αξίωσης αποζημίωσης του εργολάβου-μισθωτή λόγω ελαττωμάτων του μισθίου, ιδίως ενόψει συμβατικού αποκλεισμού της ευθύνης του εκμισθωτή.
5. Είναι αξιοσημείωτο ότι τα παραπάνω ζητήματα κρίθηκαν (με σοβαρή πάντως μειοψηφία ειδικά ως προς την αποζημιωτική αξίωση) επί τη βάσει της αρχής της καλής πίστης (ΑΚ 200, 288). Έτσι, σε ό,τι αφορά τη νομιμότητα της καταγγελίας, το διαιτητικό δικαστήριο έκρινε ως νόμιμη την καταγγελία της σύμβασης από τον εκμισθωτή, όχι όμως βάσει των ειδικών διατάξεων της σύμβασης περί καταγγελίας, ούτε των διατάξεων του ΑΚ περί καταγγελίας της σύμβασης μίσθωσης, αλλά αντιθέτως με επίκληση της ΑΚ 288, η οποία επιτρέπει την καταγγελία οποιασδήποτε σύμβασης για σπουδαίο λόγο. Ως «σπουδαίος λόγος» θεωρήθηκε εν προκειμένω η ικανοποίηση του δημοσίου συμφέροντος, το οποίο επέτασσε την ευχέρεια απόλυτης διάθεσης της παραχωρηθείσας έκτασης από τους αρμόδιους φορείς του Δημοσίου, ενόψει και της – έως τότε – παράλειψης υλοποίησης του επιχειρηματικού σχεδίου.
6. Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ωστόσο, παρουσιάζει η θεμελίωση της αποζημιωτικής βάσης του καθ’ ου η καταγγελία και τούτο διότι οι συμβατικές ρήτρες ήταν ιδιαίτερα αυστηρές και περιόριζαν την ευθύνη του εκμισθωτή για ελαττώματα του μισθίου, ενώ επέρριπταν τον κίνδυνο της αδειοδότησης του επιχειρηματικού σχεδίου αποκλειστικά στον μισθωτή. Οι ρήτρες αυτές κρίθηκε ότι θα πρέπει να υποχωρήσουν έναντι της γενικής αρχής της καλής πίστης, καθώς θεωρήθηκε ότι θα ήταν ανεπιεικές να επιρριφθεί στον καθ’ ου η καταγγελία η ζημία από τη ματαίωση της πολυετούς εκμετάλλευσης και του επιχειρηματικού σχεδίου, ιδίως από τη στιγμή που ο ίδιος δεν βαρυνόταν με υπαιτιότητα για τη ματαίωση αυτή. Μάλιστα, προς ενίσχυση της αιτιολογίας γίνεται στη διαιτητική απόφαση επιπλέον επίκληση βασικών αρχών του διοικητικού δικαίου, όπως της χρηστής διοίκησης και της προστατευομένης εμπιστοσύνης.
7. Διαπιστώνεται συνεπώς εκτεταμένη εφαρμογή της αρχής της καλής πίστης, ακόμα και σε ανατροπή των συμπεφωνημένων όρων που ρυθμίζουν κατ’ αρχήν εντελώς διαφορετικά τα κρίσιμα ζητήματα. Η εφαρμογή αυτή και δη σε τέτοια έκταση δεν είναι πάντως αυτονόητη, ιδίως λαμβάνοντας υπόψη ότι η τακτική νομολογία έχει επιφυλάξει εξαιρετικό χαρακτήρα στην εφαρμογή της καλής πίστης και στην επέμβαση των δικαστηρίων επί ήδη συνεστημένης έννομης σχέσης.

[1] Διαιτητική απόφαση 24/2011.

[2] ΑΠ 1801/2011 Α’ δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΧρΙΔ/2012 (428), ΤΝΠ ΔΣΑ, ΝοΒ/2012 (1220), ΣτΕ 1136/1999 ΔΔΙΚΗ/2001 (507), ΤΝΠ ΔΣΑ, ΕλλΔνη/2002 (1009).

[3] Βλ. παραπάνω, ΑΠ 1504/2005 Α’ δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, Δ/ΝΗ/2006 (185), ΤΝΠ ΔΣΑ κ.ά.

[4] Βλ. παρακάτω, διαιτητική απόφαση ICC 17066/GZ.

Υπενθυμίζεται ότι, κατά την πρώτη διάσκεψη την προηγούμενη Τετάρτη,  ο εισηγητής της υπόθεσης, Γεώργιος Παπαγεωργίου, σύμφωνα με πληροφορίες που διαρρέουν ανεξέλεγκτα  είχε υποστηρίξει ότι οι αιτήσεις των τηλεοπτικών σταθμών πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες και να μην προχωρήσουν οι συνάδελφοί του στην ουσία της υπόθεσης.

Σημειώνεται ότι, η διάσκεψη διεκόπη για αρκετή ώρα το πρωί, μετά από προειδοποιητικά τηλεφωνήματα για ύπαρξη εκρηκτικού μηχανισμού στο κτίριο του ΣτΕ. Σκύλοι προσήλθαν αλλά δεν βρήκαν τίποτε αξιόλογο.

Παράλληλα δημοσιεύματα εμπλέκουν ροζ σκάνδαλα με μέλη της διάσκεψης τα οποία φέρονται ως εκβιαζόμενα.

Ακόμη πιο μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει το ενδιαφέρον των πολιτών για τις προϋποθέσεις του παραδεκτού της αιτήσεως ακυρώσεως. κατά φήμες όλοι σπεύδουν να αγοράσουν βιβλία δικονομίας για να κατανοήσουν το διακύβευμα.

Φήμες ανεπιβεβαίωτες λένε ότι στο κανάλι του ΠΑΟΚ ο Καπουτζίδης θα παρουσιάσει νέο σήριαλ με τίτλο “Στο Παρά Τρίχα”

Τίποτε πιο παράλογο από ένα κρατικό όργανο που ρυθμίζει τον ελεύθερο ανταγωνισμό θα έλεγε ο Ανταμ Σμιθ, έστω και υπό το ένδυμα της ανεξάρτητης αρχής που είναι και αυτή ως αντίληψη, βρετανικής προέλευσης. Η Επιτροπή Ανταγωνισμού  καταγγέλει την κατασκευαστική αγορά της Ευρώπης για απαγορευμένες συμπράξεις καθώς θεωρεί ότι μερικές ελληνικές εταιρίες οργάνωσαν επί περισσότερο από είκοσι πέντε έτη την διανομή των κοινοτικών κονδυλίων (Ντελόρ, Σαντερ, ΕΣΠΑ κλπ) καταργώντας τον ελεύθερο ανταγωνισμό.  Σήμερα μεσούσης τεράστιας οικονομικής κρίσης, η οποία έχει εκδηλωθεί από το 2008 παγκόσμια και έχει αγκαλιάσει και την Ελλάδα, τόσο η Ελλάδα όσο και η Ευρώπη καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα κατά πόσον οι κοινοτικοί πόροι μετά το 1994 και μέχρι το 2000 κατασπαταλήθηκαν κατά παράβαση των διατάξεων του ανταγωνισμού, όπως θέτει το ζήτημα η  Επιτροπή Ανταγωνισμού.

Στην Ελλάδα λοιπόν, στο πλαίσιο του B΄ πακέτου Delors μόνον, διατέθηκαν πόροι ύψους 9,6 τρις δρχ. στην περίοδο 1994 -1999 για τη χρηματοδότηση έργων και προγραμμάτων σε όλη την ελληνική επικράτεια. H ελληνική Επιτροπή Ανταγωνισμού πρόσφατα όμως επέτρεψε να διαρρεύσει εισήγησή της από την οποία προκύπτει ότι την περίοδο 1989-2012 το σύνολο των κοινοτικών κονδυλίων αναλώθηκαν σε αντιανταγωνιστικές πρακτικές και συμπράξεις. Τα έργα που έγιναν την κρίσιμη ελεγχόμενη περίοδο (1989-2012)  συγκαταλέγουν το σύνολο του Ολυμπιακού εγχειρήματος, τις μεγαλύτερες συμβάσεις παραχώρησης δημοσίου έργου που έγιναν στην Ευρώπη και άλλα έργα τεράστιας αξίας πολλά εκ των οποίων εντάσσονται στα διευρωπαϊκά δίκτυα. μελετώντας τα διάφορα δημοσιεύματα δεν μπορεί κανείς να μην απορήσει για την επιλογή των “δημοσίων έργων” που διαπιστώνει παραβάσεις η Επιτροπή Ανταγωνισμού.

Όταν το 1980 η σύσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το εμπόριο και την Αναπτυξιακό (UNCTAD) Σύνολο Πολυμερών Αρχών Επιείκειας και κανόνων για τον έλεγχο των περιοριστικών βιομηχανικών πρακτικών (Ψήφισμα 35/63 του Δεκέμβρη 05, 1980) καθόρισε ότι οι επιχειρήσεις πρέπει να απέχουν από πρακτικές που χαλιναγωγούν τον ανταγωνισμό και καθόρισε ως τέτοια πρακτική τη συμπαιγνία προσφοροδότησης (Bid rigging) δεν μπορούσε να υποθέσει την έκταση του προβλήματος που εντόπισε την ίδια ώρα που ο ανταγωνισμός στις «δημόσιες συμβάσεις» διασφαλίζεται με τις διαφανείς διαδικασίες ανάθεσης. Τούτο διότι το καθεστώς διαγωνισμών ανάθεσης και ελεύθερου ανταγωνισμού συνήθως δεν συμβαδίζουν και τούτο είναι πλέον κοινώς αποδεκτό. Την άποψη αυτή γνωστών θεωρητικών αναλυτών όπως ο Albert Sánchez Graells (e-Competitions | N° 40647, www.concurrences.com), υποστηρίζουν εκτενείς βιβλιογραφικές αναφορές.

Τέλος την ίδια θέση υποστηρίζει  ο ίδιος ο ΟΟΣΑ και δεν φαίνεται να συμμερίζεται η ελληνική Επιτροπή Ανταγωνισμού καθώς αντιμετωπίζει το χώρο των δημοσίων έργων που ανατίθενται με διαγωνισμούς σας προϊόντα που πωλούνται σε σούπερ μάρκετ…Έτσι και μετά την πολυετή ενασχόληση του ΟΟΣΑ με το φαινόμενο, η Ευρώπη με αφορμή την ελληνική περίπτωση έρχεται αντιμέτωπη με το φαινόμενο bid rigging λίγες μόνον εβδομάδες μετά την θέση σε άμεση εφαρμογή των οδηγιών για τις δημόσιες συμβάσεις 2004/24 και 2004/23 που ρυθμίζουν το συγκεκριμένο φαινόμενο με τον τρόπο που τελικώς επέλεξαν και υιοθέτησαν τα κοινοτικά όργανα.

Δεν είναι άλλωστε ο ίδιος ο ΟΟΣΑ (OECD, Public Procurement: Role of Competition Authorities, 2007, 7 και OECD July 2012 Recommendation on Fighting Bid Rigging in Public Procurement) που παραδέχεται ότι οι κανόνες διαφάνειας των δημοσίων συμβάσεων ευνοούν τον περιορισμό του ανταγωνισμού και το φαινόμενο του bid rigging?

Η ελληνική περίπτωση θα επιτρέψει ίσως επανεκτίμηση των πρόσφατων κοινοτικών επιλογών ή θα αποδείξει ότι οι εκτιμήσεις που έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι επί έτη η ελληνική επιτροπή ανταγωνισμού δυσλειτουργεί επιβεβαιώνονται.

Το bid rigging ως φαινόμενο ευνοείται ιδιαίτερα στις προμήθειες και λιγότερο στον τομέα των κατασκευών όπως είναι γνωστό και από την υπόθεση ΚΟΝΕ που χειρίσθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Με εξαίρεση τη γνωστή υπόθεση του ολλανδικού καρτελικού παραδείγματος που θεωρείται ως το σημαντικότερο καρτέλ της κατασκευαστικής βιομηχανίας  για την περίοδο 1992-2006, οπότε οι εταιρίες ήλεγχαν τους διαγωνισμούς σε συναντήσεις πριν από κάθε έναν από αυτούς,  η επιβολή προστίμων από την αγγλική Επιτροπή Ανταγωνισμού το 2009 129.5 εκατομμυρίων κατέπεσε στα δικαστήρια σε σημαντικό βαθμό όπως και η περίπτωση της επιβολής προστίμων από την ουγγρική Επιτροπή Ανταγωνισμού το 2004 λόγω έλλειψης ικανών αποδείξεων. Και το ολλανδικό παράδειγμα πάντως οδηγήθηκε σε συμβιβασμό λόγω της διαπίστωσης της ασυμβατότητας των διαδικασιών ανάθεσης με το καθεστώς του ανταγωνισμού όπως είναι γνωστό. Είναι εύλογο το ερώτημα συνεπώς κατά πόσον η ελληνική Επιτροπή Ανταγωνισμού, ερμηνεύοντας τις κοινωνικές συναναστροφές και τις συναντήσεις κάποιων επιχειρηματικών στελεχών ως αντιανταγωνιστικές συμπράξεις θέτει σε κίνδυνο το σύνολο των πόρων που έλαβε η Ελλάδα για να αναλώσει μέσω διαγωνισμών και εφαρμόζοντας το κοινοτικό δίκαιο.

Ένα εκατομμύριο ευρώ πρόστιμα επιβλήθηκαν από την γαλλική επιτροπή ανταγωνισμού για συγκεκαλυμμένες προσφορές αν και πολλές εταιρίες λόγω της κρίσης δεν έλαβαν σημαντικά πρόστιμα.

Το 2013 επίσης η ρουμανική αρχή ανταγωνισμού συστήνει την βελτίωση των διαδικασιών ανάθεσης αυτοκινητοδρόμων στο ρουμανικό δημόσιο λόγω υποψιών για συμφωνίες σε σχέση με την ανάθεση των διαγωνιζομένων.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις υφέρπει η άποψη ότι ένας οικονομικός φορέας που λαμβάνει μέρος σε διαγωνιστικές διαδικασίες δεν λειτουργεί ως «επιχείρηση» κατά το δίκαιο του ανταγωνισμού και για το λόγο αυτό άλλωστε και οι οδηγίες των δημοσίων συμβάσεων τις χαρακτηρίζουν με την ονομασία αυτή.

Κατά τα δημοσιεύματα που διέρρευσαν η Επιτροπή Ανταγωνισμού διαχωρίζει σε τρείς κύκλους τα έργα που σηματοδοτούν τις παραβάσεις:

Στον πρώτο κύκλο αναφέρονται ακόμη έργα όπως το Αρδευτικό Παραμυθιάς, Αρδευτικό έργο Λουτρού Αιτωλοακαρνανίας, έργο ΟΛΠ επέκταση προβλήτα στο κεντρικό λιμάνι Πειραιά, έξι έργα του ΝΑΤΟ, ο αυτοκινητόδρομος Αθηνών – Κορίνθου, το έργο του Αχελώου, το έργο Ραψάνη – Πλαταμώνας. Μάλιστα, για τα έργα πρώιμης φάσης 1989 – 1997 η Επιτροπή Ανταγωνισμού αναφέρει ότι οι μέσες εκπτώσεις για τα έργα που έγιναν συνεννοήσεις ήταν 24,5%, ενώ γι’ αυτά που δεν έγιναν 38,8%. Ας σημειωθεί ότι για την περίοδο αυτή τα αναφερόμενα έργα είναι ένα μικρό- ελάχιστο μέρος της αγοράς έργων που δημοπρατούντο και εκτελούντο εκείνη την περίοδο.

Έργα όπως το Αεροδρόμιο των Σπάτων, η Εγνατία Οδός,  η γέφυρα Ρίου Αντιρρίου, το μετρό της Αθήνας, της περιόδου εκείνης, ο ΠΑΘΕ ή η Αττική Οδός, τα μεγάλα έργα της ΔΕΗ, δεν ελέγχονται και δεν παραβαίνουν τους όρους του ανταγωνισμού. Η αρχή de minimis δεν εφαρμόζεται τάχα στην Ελλάδα? Δεν υπολόγισε ποτέ η ελληνική Επιτροπή Ανταγωνισμού τον κύκλο εργασιών των έργων εκείνης της περιόδου για να δει αν η «σχετική αγορά» επηρεάστηκε από το ελεγχόμενο μικρό ποσοστό έργων?
Ο β’ κύκλος κατανομής των έργων εξάλλου κατά την ελληνική Επιτροπή Ανταγωνισμού πάντα κατά τις διαρροές (2001 – 2010) διακρίνεται σε 4 υποενότητες ανά είδος εξεταζόμενων έργων (έργα σιδηροδρομικών γραμμών – σταθμών – προαστιακού, έργα που δημοπρατήθηκαν με το σύστημα της παραχώρησης, έργα μετρό, έργα που δημοπρατήθηκαν στο πλαίσιο συμπράξεων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα ΣΔΙΤ και άλλα δημόσια έργα).  Στα σιδηροδρομικά, μεταξύ άλλων, αναφέρεται η υποδομή τετραπλού σιδηροδρομικού διαδρόμου στο τμήμα μεταξύ τριών γεφυρών και σιδηροδρομικού κέντρου Αχαρνών (ΣΚΑ), έργα υποδομής για την ολοκλήρωση του ΣΚΑ, έργα υποδομής, επιδομής, σηματοδότησης, τηλεδιοίκησης ηλεκτροκίνησης και σιδηροδρομικών γραμμών για την αναβάθμιση και πλήρη λειτουργία των σιδηροδρομικών γραμμών στο τμήμα Ρέντης – Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθηνών – Τρεις Γέφυρες, έργα στη γραμμή ΣΚΑ – Κιάτο, έργα ασφαλείας για τη Γραμμή Ελευσίνα – Κιάτο.
Στα έργα μετρό αναφέρονται μεταξύ άλλων το μετρό Θεσσαλονίκης, η μελέτη και επέκταση του μετρό προς Καλαμαριά, το μετρό Αθήνας, Άγιος Δημήτριος – Ελληνικό, Άγιος Αντώνιος – Ανθούπολη, γραμμή 3 Αιγάλεω – Χαϊδάρι, σταθμοί της γραμμής 3, επέκταση Φρέαρ Ασωμάτων έως Αιγάλεω, ενώ από τα έργα ΣΔΙΤ (σύμπραξή δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) η μελέτη, χρηματοδότηση κατασκευής και τεχνική διαχείριση για το έργο 14 σχολείων Αττικής, άλλο με 10 σχολεία της Αττικής και ένα ακόμα με 16 σχολεία της Μακεδονίας. Αναφορά γίνεται επίσης για τα έργα ΣΔΙΤ νομαρχιακά μέγαρα Τρικάλων και Κορίνθου, Αστυνομική Διεύθυνση Πειραιά, νομαρχιακά μέγαρα Φθιώτιδας και Αχαΐας, δικαστικά μέγαρα Πατρών – Ηρακλείου, 13 αστυνομικές διευθύνσεις, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, 3 καταστήματα κράτησης. Στα έργα παραχώρησης αναφέρονται οι μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι αν και  δημοπρατήθηκαν με ένα ιδιάζον σύστημα λεγόμενο συνδυασμών παραχώρησης.  Συνεννοήσεις όμως μεταξύ των εταιρειών επικαλείται η Επιτροπή και μετά τη δημοπράτηση και σε αυτή την κατηγορία μεταξύ άλλων αναφέρονται τα έργα της ανακαίνισης της σιδηροδρομικής γραμμής και κατασκευή ηλεκτροκίνησης ΣΚΑ – Πειραιάς, της ανακαίνισης της υποδομής ΗΣΑΠ, έργο ΟΛΘ επέκταση προβλήτα και η κατασκευή Β λειτουργικής φάσης συγκροτήματος Θριασίου και κατασκευή ΣΣ Ζεφυρίου.

Και γ κύκλος κατανομής 2010-2013 είναι η περίοδος της κρίσης που έχει οδηγήσει σε μαρασμό και ανεργία την Ελλάδα. Η κατανομή του κύκλου αυτού ιστορικά δεν έχει κανένα νόημα και πάλι σε σχέση με την αγορά των έργων. Αφορά ιδίως σε σιδηροδρομικά έργα, τον κάθετο άξονα της Εγνατίας οδού, τη διευθέτηση ενός ρέματος Εσχατιάς (!) ενώ από τις συμφωνίες που φέρονται να συνάφθηκαν δεν γίνεται καμία αναφορά στις μεγάλες δημοπρατήσεις όπως το Ελληνικό,  η σύμβαση παραχώρησης για το αεροδρόμιο της Κρήτης (Καστέλι), η υποθαλάσσια σήραγγα Σαλαμίνας (ενδεικτικά αναφερόμενα μόνον) και φυσικά κανένα από τα έργα που τελούν υπό το καθεστώς του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων που θεσπίσθηκε λόγω της κρίσης και ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος των έργων στη Χώρα.

Δεν μπορεί κανείς να θεωρήσει ότι η Επιτροπή Ανταγωνισμού ξέχαστε τα μεγάλα έργα της εποχής που ελέγχει. Ούτε ότι δεν της πέρασε από το νου ότι θα πρέπει να ποσοτικοποιήσει τον κύκλο εργασιών της συγκεκριμένης περιόδου συνολικά, έστω σε σχέση με τα κοινοτικά κονδύλια και τους πόρους των προϋπολογισμών των κρίσιμων ετών με τα ελεγχόμενα έργα.

Αλήθεια τα λεγόμενα Ημερολόγια Στέγγου δεν έγραφαν τίποτε για τα Ολυμπιακά Εργα?

φαίνεται αδύνατο εκτός αν ελέγχθηκαν τα έργα που δεν ανέλαβαν οι εταιρίες του κ. Στέγγου…

παράξενο φθινόπωρο μας έρχεται…

όπως αναμενόταν σταδιακά ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί τον κόσμο του με τον τρόπο που δίδαξαν τα προηγούμενα κόμματα. Σίγουρα δεν είναι η πολιτική ταύτιση που προάγεται αφού όπως διαπιστώσαμε πρόσφατα και με τα δικαστήρια των αδειών των τηλεοπτικών καναλιών το Δημόσιο για πρώτη φορά εκπροσωπήθηκε από ιδιώτες δικηγόρους γνώριμους στο πανελλήνιο από τους καιρούς του προσημιτικού ΠΑΣΟΚ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τομές σε διαφωνούντες και με συμμαχίες προχωρεί στη δημιουργία της δικής του νομενκλατούρας με πρωταγωνιστές ποιούς άλλους τους νομικούς.

Ετσι σήμερα ανακοινώθηκε ότι αναλαμβάνει νέος Συνήγορος του Πολίτη ο κ. Ανδρέας Ποττάκης. Δεκτή με πλειοψηφία τεσσάρων πέμπτων, έγινε από τη Διάσκεψη των προέδρων της Βουλής λοιπόν , η υποψηφιότητα Ανδρέα Ποττάκη για τη θέση του νέου Συνηγόρου του Πολίτη. Θετική ψήφο έδωσαν 21 βουλευτές, ένας ψήφισε κατά, ενώ υπήρξαν και δύο «παρών». Ο συμπαθέστατος  κ. Ποττάκης που είναι δικηγόρος και κάτοχος διδακτορικού του Συνταγματικού Δικαίου από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, είναι γιος του πρώην υπουργού και βουλευτή Κορινθίας του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Ποττάκη και διετέλεσε προϊστάμενος της Νομικής Υπηρεσίας της Κυβέρνησης επί ΣΥΡΙΖΑ από όπου παραιτήθηκε. Αγαπητός μαθητής του Σπύρου Φλογαϊτη και χαμηλών τόνων αναλαμβάνει μία θέση που ανέδειξε το Διαμαντούρο και τον Καμίνη σε οντότητες με πολιτική καλίμπρα. Σιγά σιγά λοιπόν οι Ανεξάρτητες Αρχές παίρνουν το δρόμο τους και αναμένεται ο ορισμός των μελών της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων με ιδιαίτερη ανυπομονησία.

Από τον ίδιο χώρο προέρχεται και η αναπληρώτρια Πρόεδρος του ΔΣ της Τράπεζας Πειραιώς κ. Χαρούλα Απαλλαγάκη μετά την βελούδινη έξοδο του κ. Σάλλα. Η νομική κοινότητα, βαίνουσα παράλληλα με τα πολιτικά πράγματα εμπλουτίζει τη νέα νομενκλατούρα με μέθοδο και στόχευση.

Σήμερα πάλι σε σχέση με το ίδιο ζήτημα ο κ. Πρετεντέρης μίλησε για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τη συμμετοχή του στη δημιουργία αυτής της νέας νομενκλατούρας με άλωση της δικαιοσύνης. Μίλησε (έγραψε) σκληρά. Δικαιολογείται όμως θα έλεγε κανείς λόγω της συγκυρίας.

Ολοι οι νέοι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν κατά τα φαινόμενα δεν είναι παρά οι απανταχού δυσαρεστημένοι, παρακαμφθέντες νεοδημοκράτες, προσημιτικοί πασόκοι, υπόδικοι και γενικώς καταζητούμενοι τραπεζίτες, άνθρωποι που σπεύδουν να καταλάβουν το κενό που άφησε η καλή συνάδελφος (κόρη και αυτή) κ. Κωσταντοπούλου η οποία πρόλαβε και έγινε Πρόεδρος της Βουλής.

Η συνταγή στη δημιουργία της νέας εκάστοτε τάξης είναι γνωστή. Και κυρίως οφείλει να μην είναι επικίνδυνη και νεωτερίζουσα. Ακόμη δεν περάσαμε στον Αύγουστο και ένας νέος κόσμος ανατέλλει. Τα νέα Κανάλια έρχονται. Οι νέες Τράπεζες έρχονται. Οι νέοι εργολάβοι εντοπίζονται στους απόντες από τον κατάλογο της Επιτροπής Ανταγωνισμού (αλήθεια εκείνης οι Πρόεδροι τι θα απογίνουν?). “Εκείνο το καλοκαίρι” θα λέμε μετά από χρόνια δημιουργήθηκε η νέα τάξη του ΣΥΡΙΖΑ και της αριστεράς που κυβερνούσε: παλαιοί, ακίνδυνοι, δοκιμασμένοι, συγγενείς, αναλώσιμοι, προετοιμάζουν την επιβεβαίωση της επανάστασης που δεν έγινε και που στοιχειώνει τις ψυχές των αριστερών που κοιτάζουν τις πρώην σοβιετικές ουκρανές να εκδίδονται και δεν λυπούνται καθόλου.

Μόνο δικαστικά με κατάθεση αγωγής κατά του μισθωτή τους, θα πρέπει να κινηθούν οι ιδιοκτήτες ακινήτων, που δεν εισέπραξαν μισθώματα κατά το έτος 2015, αν θέλουν να απαλλαγούν από το φόρο που θα καταβάλουν στην Εφορία από το έσοδο του μισθώματος.

Η μισθωτική αγωγή, θα πρέπει να συνταχθεί και να κατατεθεί υποχρεωτικά από δικηγόρο προς το αρμόδιο Ειρηνοδικείο ή Πρωτοδικείο του τόπου του ακινήτου, ανάλογα με την καθ’υλην αρμοδιότητα που προσδιορίζεται από το ποσό του μισθώματος.

Αφού κατατεθεί η αγωγή στο Δικαστήριο οι ιδιοκτήτες  των μισθωμένων ακινήτων  τους θα πρέπει να υποβάλουν στην Εφορία την αγωγή κατά των ενοικιαστών, περιλαμβάνοντάς την στην φορολογική τους δήλωση. Όπως είπε ο κ. Αλεξιάδης  “οι φορολογούμενοι μπορούν να καταθέσουν τη φορολογική τους δήλωση, πρέπει όμως πριν την καταθέσουν, όχι μετά, να πάνε σε δικηγόρο για να καταθέσουν αγωγή για τα ανείσπρακτα ενοίκια, να πάνε στη εφορία για να καταθέσουν ένα καθαρό αντίγραφο της αγωγής αυτής και αμέσως μετά να προχωρήσουν στην κατάθεση της φορολογικής δήλωσης».

Ερωτηθείς σχετικά με την συνεχιζόμενη αποχή των δικηγόρων από τα καθήκοντά τους, απάντησε ότι υπάρχει εξαίρεση των δικηγόρων για την κατάθεση αυτών των αγωγών, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι “δεν απαιτείται άδεια των δικηγορικών συλλόγων για τη συγκεκριμένη ενέργεια”.

Αυτό φυσικά ισχύει τις τελευταίες μέρες που διευρύνθηκε το πλαίσιο κατάθεσης αγωγών εν μέσω αποχής, ενώ το προηγούμενο διάστημα που το πλαίσιο αδειοδοτήσεων ήταν πολύ περιορισμένο, η κατάθεση μισθωτικών αγωγών δεν αποτελούσε εξαίρεση.

Ανακοινώσεις τέτοιου είδους θα έπρεπε να έχουν γίνει τουλάχιστον 3 μήνες πριν, ώστε οι ιδιοκτήτες των ακινήτων, να έχουν το χρονικό περιθώριο να συμβουλευτούν δικηγόρο, να του αναθέσουν την σύνταξη της αγωγής και ο δικηγόρος να έχει το χρόνο να χειριστεί την υπόθεση.

Δεδομένου ότι η προθεσμία κατάθεσης των φορολογικών δηλώσεων λήγει στις 30 Ιουνίου 2016, οι ιδιοκτήτες που έχουν ανείσπρακτα υψηλά ενοίκια, θα πρέπει να βιαστούν, να συμβουλευτούν δικηγόρο για την άμεση κατάθεση της αγωγής, διαφορετικά, δεν θα μπορούν να εκπέσουν την φορολόγηση των εσόδων των ανείσπρακτων μισθωμάτων.

Υπενθυμίζω ότι μέχρι πρότινος δεν ήταν υποχρεωτική η κατάθεση και προσκόμιση μισθωτικής αγωγής  στην εφορία για να γίνει δεκτό το αίτημα περί απαλλαγής από τον συγκεκριμένο φόρο. Αρκούσε ακόμα και υπεύθυνη δήλωση του εκμισθωτή ότι δεν εισέπραξε τα ενοίκια και δήλωση στο Ε2 ότι έχει κάνει εκχώρηση στο Δημόσιο.

Θεωρώ ότι είναι άδικο και ιδιαίτερα ατυχές, να απαιτείται κατατεθειμένη μισθωτική αγωγή, όταν από την αρχή του 2016 μέχρι και τον Ιούνιο, καμία αγωγή δεν μπορούσε να κατατεθεί λόγω αποχής των δικηγόρων από τα καθήκοντά τους.

Τουλάχιστον για φέτος, δεδομένης της κατάστασης με την αποχή των δικηγόρων, θα έπρεπε να ισχύσει ό,τι ίσχυε και όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Εξάλλου, η σύνταξη και κατάθεση οποιασδήποτε αγωγής  είναι ένα επιπλέον έξοδο για τον ιδιοκτήτη, ο οποίος έχει ήδη απώλεια εισοδημάτων, από την μη είσπραξη των μισθωμάτων που προσδοκούσε.

Αναστασία Χρ. Μήλιου

Δικηγόρος παρ’Εφέταις Αθηνών