ΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ – ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ, ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

ΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ – ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ, ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Θα πετούσατε ποτέ με αυτό το αεροπλάνο;
Και εγώ το ίδιο. Αλλά γιατί μας ενδιαφέρει το πώς είναι η εμφάνιση του εσωτερικού του αεροπλάνου; Θα μας οδηγήσει ασφαλέστερα ή συντομότερα στον προορισμό μας; Με το ίδιο σκεπτικό, γιατί ένα δικηγορικό γραφείο να το απασχολεί η αρχιτεκτονική;
Κάθε δικηγόρος που έρχεται αντιμέτωπος με τη διαμόρφωση του επαγγελματικού του χώρου, είναι εύλογο και πιθανό να αναρωτηθεί με ποιο τρόπο θα αποκομίσει το μέγιστο δυνατό όφελος από αυτό το εγχείρημα. Και ενώ κατ’ αρχήν το όφελος είναι ένα υποκειμενικά προσδιοριζόμενο μέγεθος, σε έναν επαγγελματικό χώρο είναι άμεσα συναρτώμενο και από την διυποκειμενική γνώμη που θα διαμορφώσουν οι τρίτοι χρήστες και επισκέπτες του. Το όφελος έχει ως προϋπόθεση την επιτυχία του εγχειρήματος, και όπως συμβαίνει με τόσα άλλα τολμήματα, ο σχεδιασμός κάνει τη διαφορά ανάμεσα στην αδιαμφισβήτητη επιτυχία και τη μετριότητα. Είναι κρίσιμο σημείο η μετριότητα: προσφέρει σιγουριά και ασφάλεια, δεν απαιτεί τόλμη και προσπάθεια, δεν θέτει εν αμφιβόλω τα κείμενα. Όμως είναι Μετριότητα.
Αξίζει τον κόπο και την αυτοαμφισβήτηση που απαιτεί η πορεία προς την επιτυχία, δηλαδή την αρετή και την τελειότητα που είναι ο στόχος κάθε ευγενούς έργου; Κατηγορηματικά ναι. Γιατί η διαφορά ανάμεσα στη μετριότητα και την επιτυχία είναι αντικειμενικά και άμεσα αντιληπτή. Γιατί η ομορφιά είναι αυταπόδεικτή. Γιατί όπως την προσδιόρισε με τον τελειότερο τρόπο ο Stendahl: «η ομορφιά είναι η υπόσχεση της ευτυχίας». Γιατί έτσι παράγεται Τέχνη.
Τα βασικά ζητήματα
Ακόμη και ο απλός παρατηρητής έχει δει τις τεράστιες αλλαγές στη δικηγορική πρακτική και στα δικηγορικά γραφεία κατά την τελευταία δεκαετία και ειδικότερα τα τελευταία δύο χρόνια. Τα νέα δικηγορικά γραφεία χρειάζεται να αντικατοπτρίζουν αυτές τις αλλαγές και να διατηρήσουν την ευελιξία να περιλάβουν και τις εξελίξεις της επόμενης δεκαετίας στην πρακτική της δικηγορίας και των απαιτήσεων των πελατών τους. Παρόλο που ο σχεδιασμός των χώρων που θα στεγάσουν μεγάλες δικηγορικές εταιρείες είναι πιο περίπλοκος από τον σχεδιασμό μικρών χώρων, ο προγραμματισμός και η κατασκευαστική διαδικασία των μεγάλων και των μικρών γραφείων ακολουθούν την ίδια σειρά και μοιράζονται τα ίδια ζητήματα.
Ένα δικηγορικό γραφείο χωρίζεται σε τέσσερα διακεκριμένα είδη χώρων, καθένα από τα οποία έχει ακριβείς απαιτήσεις ως προς την χωροθέτηση, το επίπεδο της λεπτομέρειας σχεδιασμού και το επίπεδο των τελειωμάτων. Το κόστος και η εμφάνιση για κάθε τύπο χώρου εξαρτάται από αυτές τις απαιτήσεις. Οι τέσσερεις περιοχές είναι:

(το κείμενο πιό κάτω συνημμένο με εξαιρετικές φωτογραφίες)

Λιάνα Νέλλα-Ποτηροπούλου Αρχιτέκτων
Dipl Arch, MArch

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε αρχιτεκτονική με τιμητική υποτροφία στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο απ’ όπου αποφοίτησε το 1984 βραβευμένη από το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδας. Το 1985 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην αρχιτεκτονική σύνθεση και θεωρία στο University of Pennsylvania και τιμήθηκε με το βραβείο Frank Miles Day. Ασκείται στο γραφείο του καθηγητή και ακαδημαϊκού Παύλου Μυλωνά (1982 – 1983). Συνεργάζεται με το «Ελληνικό Κέντρο Σχεδιασμού Προϊόντων» (1983). Συνεργάτης του γραφείου μελετών «Α.Ν. Τομπάζης και Συνεργάτες» (1985 – 1989). Από το 1989 μέχρι σήμερα διατηρεί σε συνεργασία με τον Δημήτρη Ποτηρόπουλο το γραφείο «Ποτηρόπουλος Δ+Λ Αρχιτέκτονες» έχοντας σχεδιάσει περισσότερα από 270 έργα, που κυμαίνονται από μεγάλης κλίμακας όπως το Ολυμπιακό Κέντρο Αντισφαίρισης, οι Εγκαταστάσεις της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, η Μαρίνα του Φλοίσβου, μέχρι μικρής κλίμακας επαγγελματικούς χώρους και ιδιωτικές κατοικίες. Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ανάμεσα στις οποίες: “Modern Scapes – Greek Architecture in the 60’s and 90’s”, Rotterdam, Barcelona, Helsinki, Thessaloniki, 1999, «Τοπία του Μοντέρνου. Η Ελληνική Αρχιτεκτονική στις Δεκαετίες 1960 και 1990», Ρότερνταμ, Βαρκελώνη, Ελσίνκι, θεσσαλονίκη, 1999 – «Έκθεση Παγκόσμιας Αρχιτεκτονικής», Βελιγράδι, 2000 – «Πανελλήνια Έκθεση Αρχιτεκτονικού Έργου», Πάτρα, 2000/2003/2006 – «Athens Scape – The Olympics and the Metabolism of the City», RIBA, Λονδίνο, 2003 – «Το Σχήμα του Τόπου. 40 Χρόνια Αρχιτεκτονικά Θέματα», Αθήνα, 2008. Έχει τιμηθεί κατ’ επανάληψη με βραβεία και διακρίσεις σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, μεταξύ των οποίων: Α΄ βραβείο για το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Σάμο, Β΄ βραβείο στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης, διάκριση για το Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο στο Κάιρο κ.ά. Το 2000 – 2001 διδάσκει στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών. Διαλέξεις και άρθρα της αναφέρονται στο έργο του γραφείου και σε ζητήματα αρχιτεκτονικής θεωρίας. Έργα της έχουν δημοσιευτεί τόσο στον ελληνικό όσο και στο διεθνή τύπο.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInGoogle+Email to someone