ΕΣ ΑΥΡΙΟΝ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

ΕΣ ΑΥΡΙΟΝ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

Φράση που λέγεται – συχνά ειρωνικά – όταν προτείνουμε την αναβολή ή τη χρονική μετάθεση αποφάσεων ή ενεργειών, επικαλούμενοι τη σπουδαιότητά τους.

Προέρχεται από τον Πλούταρχο (Βίος Πελοπίδα 10). Ανήκει στον Θηβαίο στρατηγό Αρχία, φίλο των Σπαρτιατών, ο οποίος, όταν σε ένα συμπόσιο κάποιος του επέδωσε ένα γράμμα, που περιείχε την πληροφορία ότι κινδύνευε από τους δημοκρατικούς και τον Πελοπίδα, εκείνος – πάνω στο γλέντι και μέσα στη χαρά του, πάνω στη μέθη της δύναμής του και της εξουσίας – αμέλησε να το ανοίξει. Αντί, λοιπόν, να διαβάσει την επιστολή, την έβαλε στην άκρη σχολιάζοντας «ἐς αὔριον τά σπουδαῖα». Σε λίγο πλήρωσε το κόστος αυτής της αναβολής: δολοφονήθηκε και ο ίδιος και οι φίλοι του.

ο Αρχίας ο ολιγαρχικός άρχοντας της αρχαίας Θήβας, (4ος αι. π.Χ.) γλεντούσε στο σπίτι του έμπιστου φίλου του Φυλλίδα, όταν ένας αγγελιοφόρος που έστειλε κάποιος άλλος φίλος του, έφθασε φέρνοντας ένα πολύ επείγον μήνυμα.
« Το πρόσωπο που σας γράφει, του λέει ο αγγελιοφόρος, σας παρακαλεί να διαβάσετε αυτό το γράμμα, χωρίς καθυστέρηση. Αναφέρεται σε μια πολύ σπουδαία και επείγουσα υπόθεση ».
« Ες αύριον τα σπουδαία » απάντησε ο Αρχίας γελώντας και παραμέρισε το γράμμα.

Όμως η επόμενη μέρα δεν ήλθε ποτέ για τον Αρχία. Συνωμότες, υποστηριχτές του Πελοπίδα, πολιτικού αντιπάλου του Αρχία, τις προθέσεις των οποίων αποκάλυπτε το μήνυμα εκείνο, τον δολοφόνησαν ενώ ακόμη διασκέδαζε.

Η φράση αυτή ας είναι οδηγός όσων πιστεύουν ότι αύριο θα γίνει κάτι μοιραίο για τον τόπο.
Αύριο είναι πάντα μια άλλη μέρα. Σήμερα γιατί αφήσαμε τη χώρα? χθες?

Στο μεταξύ ας δούμε τη διαδικασία εκλογής προέδρου των τελευταίων ετών.

Οι προεδρικές εκλογές από τον Στασινόπουλο στον Παπούλια
Από την κατάργηση της βασιλευομένης δημοκρατίας, με το δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974, το Μέγαρο της οδού Ηρώδου Αττικού φιλοξένησε πέντε προέδρους σε επτά προεδρικές θητείες και από τις 12 Μαρτίου υποδέχεται τον νέο ένοικό του, Κάρολο Παπούλια, όταν τελειώνει η δεύτερη πενταετής προεδρική θητεία του Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου.
1974
Ο πρώτος μεταπολιτευτικός Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ο Μιχαήλ Στασινόπουλος, που ανέλαβε το ύπατο πολιτειακό αξίωμα προσωρινά. Δέκα ημέρες μετά το δημοψήφισμα που κατήργησε τη βασιλεία, στις 18 Δεκεμβρίου 1974, η νέα Βουλή τον εξέλεξε προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας με 206 ψήφους. Διετέλεσε Πρόεδρος έως τις 19 Ιουλίου 1975 όταν το αξίωμα ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, και οριστικοποιήθηκε πλέον η τελική μορφή του νέου πολιτεύματος.
1975
Στην προεδρική εκλογή του 1975, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος έλαβε 210 ψήφους, σε σύνολο ψηφισάντων 295. Τον ψήφισαν οι βουλευτές της ΝΔ, που διέθετε 215 έδρες.
Αντίπαλός του ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, που υποστηρίχθηκε από την Ένωση Κέντρου (μετέπειτα ΕΔΗΚ) και έλαβε 65 ψήφους. Το ΠΑΣΟΚ και η Ενωμένη Αριστερά ψήφισαν λευκό (20 ψήφοι).
1980
Το 1980 στην Προεδρία της Δημοκρατίας εξελέγη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Η ΝΔ διέθετε 175 έδρες και δεν είχε την απαιτούμενη πλειοψηφία των 200 εδρών στις δύο πρώτες ψηφοφορίες και των 180 στην τρίτη ψηφοφορία για την εκλογή του προέδρου της στο ύπατο αξίωμα.
Στην α΄ψηφοφορία, στις 23 Απριλίου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συγκέντρωσε 179 ψήφους και στη δεύτερη ψηφοφορία, 29 Απριλίου, 181 ψήφους. Τελικά, εξελέγη στον τρίτο γύρο της ψηφοφορίας με 183 ψήφους. Υπέρ της υποψηφιότητάς του τάχθηκαν οι 175 βουλευτές της ΝΔ και 8 ανεξάρτητοι και βουλευτές της Εθνικής Παράταξης, του ΚΟΔΗΣΟ και της ΕΔΗΚ που δεν συντάχθηκαν με την επίσημη επιλογή του κόμματός τους. Συνυποψήφιοι του Κ.Καραμανλή ήταν οι Γιάννης Ζίγδης (4 ψήφοι της ΕΔΗΚ), Γιώργος Μυλωνάς (3 ψήφοι του ΚΟΔΗΣΟ), Ηλίας Ηλιού, Λεωνίδας Κύρκος και Στέλιος Παπαθεμελής (έλαβαν από μία ψήφο).
1985
Σε «θρίλερ» εξελίχθηκε η εκλογή του Χρήστου Σαρτζετάκη το 1985 και πυροδότησε σκληρή πολιτική σύγκρουση. Ο Χρ.Σαρτζετάκης αποτέλεσε την «έκπληξη» του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς μέχρι τελευταία στιγμή κοινή ήταν η πεποίθηση ότι θα επανεκλεγόταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ωστόσο, ο τότε πρωθυπουργός άλλαξε γνώμη, προκαλώντας την έντονη αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, της Νέας Δημοκρατίας. Σε πολιτικό επίπεδο κέρδισε της εντυπώσεις αναστρέφοντας το αρνητικό για το ΠΑΣΟΚ κλίμα, εν όψει των βουλευτικών εκλογών της 2ας Ιουνίου 1985. Αντικείμενο σκληρών αντιπαραθέσεων αποτέλεσε επίσης το ερώτημα εάν ο πρόεδρος της Βουλής, Γιάννης Αλευράς, είχε δικαίωμα ψήφου. Συνταγματολόγοι και Βουλή κατέληξαν ότι ο βουλευτής δεν χάνει ποτέ το δικαίωμα ψήφου. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση ήλθαν επίσης σε σύγκρουση και για το χρώμα των ψηφοδελτίων και άρα ετίθετο υπό αμφισβήτηση η μυστικότητα της ψηφοφορίας. Υπήρχαν δύο ψηφοδέλτια: το ένα με το όνομα του Χρήστου Σαρτζετάκη σε γαλάζιο χρώμα και το λευκό.
Στις 21 Μαρτίου διεξήχθη η πρώτη ψηφοφορία, με τον Χρήστο Σαρτζετάκη να υποστηρίζεται από ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ. Στην ψηφοφορία αυτή απαιτούνταν 200 ψήφοι. Ο Χρήστος Σαρτζετάκης έλαβε 178 ψήφους, σε σύνολο 297 παριστάμενων βουλευτών. Απείχαν της διαδικασίας οι βουλευτές της ΝΔ, ενώ από την κάλπη βγήκαν τρία λευκά και τρία άκυρα. Στη δεύτερη ψηφοφορία στις 23 Μαρτίου, που επίσης απαιτούνταν 200 ψήφοι, ο κ. Σαρτζετάκης έλαβε 185 ψήφους. Δεν ψήφισαν 110 βουλευτές και καταμετρήθηκαν 3 άκυρα και ένα λευκό. Τελικά ο Χρήστος Σαρτζετάκης εξελέγη Πρόεδρος στην τρίτη ψηφοφορία, στις 29 Μαρτίου, με 180 ψήφος, όσο δηλαδή ήταν το όριο που προβλέπει το Σύνταγμα. Πέντε ψηφοδέλτια ήταν άκυρα και ένα λευκό. Εκατόν δώδεκα βουλευτές της ΝΔ δεν έλαβαν μέρος στην εκλογική διαδικασία.
1990
Χωρίς να διαθέτει η ΝΔ την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή -είχε 148 βουλευτές- και υπό της σκιά του βεβαρημένου πολιτικού κλίματος της εποχής, λόγω του σκανδάλου Κοσκωτά και του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκασε τον πρώην πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου και υπουργούς της κυβέρνησης του, η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας άνοιξε το δρόμο για τις κάλπες.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε ήδη αρνηθεί να είναι υποψήφιος στην πρώτη φάση της εκλογικής διαδικασία (τρεις γύροι με 200, 200 και 180 ψήφοι αντίστοιχα), αφού γνώριζε ότι δεν θα εκλεγόταν. Στις 8 Απριλίου 1990 έγιναν βουλευτικές εκλογές. Η Νέα Δημοκρατία έλαβε το 46,89% των ψήφων και 150 έδρες στη Βουλή. Με τη στήριξη του βουλευτή της ΔΗΑΝΑ Θεόδωρου Κατσίκη, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης σχημάτισε κυβέρνηση.
Στην πρώτη ψηφοφορία της δεύτερης φάσης της εκλογής Προέδρου (30 Απριλίου), όπου απαιτούνται 180 ψήφοι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλαβε 149 ψήφους και οι συνυποψήφιοί του Γιάννης Αλευράς (ΠΑΣΟΚ) και Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος (Συνασπισμός) 123 και 21 αντίστοιχα. Στη δεύτερη ψηφοφορία (5 Μαΐου), όπου απαιτούνται 151 ψήφοι, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλαβε 153 ψήφους και εκλέχθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Συγκέντρωσε τις 150 ψήφους της ΝΔ και από μία από τους Θ.Κατσίκη, Α.Σαδίκ και Φ.Φαΐκογλου. Ο Γ.Αλευράς έλαβε 125 ψήφους και ο Κ.Δεσποτόπουλος 21.
1995
Το ΠΑΣΟΚ συμφώνησε με την πρόταση της η Πολιτική Ανοιξης του Αντώνη Σαμαρά υπέρ της υποψηφιότητας του Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου. Η Νέα Δημοκρατία πρότεινε τον Αθανάσιο Τσαλδάρη. Το αποτέλεσμα και στις τρεις ψηφοφορίες ήταν το ίδιο. Ο κ.Στεφανόπουλος συγκέντρωσε 181 ψήφους και εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας, 170 τους ΠΑΣΟΚ και 11 της ΠΟΛΑΝ. Ο συνυποψήφιός του Αθανάσιος Τσαλδάρης έλαβε 109 ψήφους από τη ΝΔ. Εννέα βουλευτές του ΚΚΕ και ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου δήλωσαν «παρόντες».
2000
Η δεύτερη εκλογή του Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου στο ύπατο αξίωμα ήταν άνετη. Ήταν η πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία που το κυβερνών κόμμα και η αντιπολίτευση υποστήριξαν κοινό υποψήφιο, αλλά και πρώτη φορά που επανεξελέγη το ίδιο πρόσωπο για δεύτερη συνεχή θητεία. Έτσι, η έκβαση ήταν γνωστή προτού ακόμη ξεκινήσει η ψηφοφορία της 8ης Φεβρουαρίου. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 269 ψήφοι, επί 298 παριστάμενων βουλευτών, υπέρ του Κωστή Στεφανόπουλου και δέκα για τον υποδειχθέντα από το Συνασπισμό, Λεωνίδα Κύρκο. Οι 11 βουλευτές του ΚΚΕ και οι οκτώ του ΔΗΚΚΙ δήλωσαν «παρών».

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInGoogle+Email to someone